Cando os outros calan

Sorrisos acedos

2011-12-31T02:15:00.000+01:00

Cando me acontecen cousas como o que me pasou hoxe, póñome á pensar. A diáspora galega ten moitas aristas complicadas de asumir. Moitas visións que non saen nos programas de televisión nin nos documentais audiovisuais. Nin nos libros especializados, que deixan á emigración como un fenómeno dos anos 50.

O 2011, para min, despediuse cunha noticia que non podo calificar como positiva nin como negativa. A verdade é que o máis difícil de vivir fora de Galiza, desde o meu punto de vista, é ver como a xente marcha desta miña cidade: de Barcelona. Facer lazos, construir cousas, facer asociacións onde non había nada... E logo, chega o momento. Un traballo, a familia, ou, sinxelamente, a vida. E volta a viaxar. E ter que voltar a deixar cousas atrás, a sentir aquela morrinya... Todo aquilo que contan os galegos que teñen unha parte do seu corazonciño en Barcelona. Contábame este amigo que unha prima súa, tamén amiga, dicía que en Catalunya está a Galiza que soñamos. Unha Galiza que construimos nesta costa mediterránea. Entre uns poucos, coa forza do noso amor e, en moitos casos, co só sustento da nosa amizade.

E alí estou eu. Impertérrito coma o tempo. Sentíndome como aquel que os ve pasar a todos, pero que permanece sempre. Triste e só. Eu que sei. Non é para tanto. Pero sentirte así á miña idade é algo estranamente desconcertante.

E así se despide o 2011. Con sorrisos acedos, con despedidas e sentimentos encontrados. Que non é pouco.

Falemos de IU

2011-12-15T06:25:00.000+01:00

Falemos de IU, sí. É que ninguén fala de Izquierda Unida na prensa? Logo do seu relativo éxito electoral e eses (falsos) 11 deputados, o futuro da formación de Cayo Lara na política estatal é máis ben incerto. Revestida cunhas roupas de esquerda alternativa e moderna que lle quedan grandes (coido eu), soubo rentabilizar os seus resultados en diferentes provincias malia aos efectos perniciosos do sistema electoral sobre o seu número total de votos.

Pois ben, a realidade actual de IU derívase da súa IX Asemblea, pechada en falso logo de 5 candidaturas presentadas e a victoria, por puntos (como dirían no boxeo), da candidatura apoiada polo PCE encabezada por Cayo Lara. Nin os llamazaristas de Izquierda Abierta (liderados pola actual militante de Equo Inés Sabanés) nin a Terceira Vía de Joan Josep Nuet (Partit dels Comunistes de Catalunya) conseguiron arrebatarlle a hexemonía aos cadros do PCE. Aínda así, logo da asemblea, IU encetou un proceso de apertura social que coincidou, de pleno, co movemento 15-M. En clave externa, conseguiu que Izquierda Republicana volvera formar parte da coalición (logo de escindirse no 2004) e que outras formacións políticas se presentaran conxuntamente con IU nas eleccións do 20 de Novembro de 2011, como foron o seu socio en Catalunya ICV ou a Chunta en Aragón.

A fundación de Equo (con López de Uralde e importantes ex-cargos llamazaristas) e a existencia de candidaturas anticapitalistas en Catalunya e o País Valencià foron un contrapeso importante á sinatura dunha coalición a nivel estatal coa confederación de Los Verdes. O caso galego, para o que nos ocupa, é irrelevante. O dominio do PCE na estructura de EU é absoluto, contando cun nivel de pluralidade ínfimo, dentro da federación galega. Nese marco, IU obtivo 11 deputados. Grazas á súa política de alianzas, o prorrateo provincial dos escanos deu o seguinte resultado para a formación de esquerdas.

Madrid: 3 escanos.

Barcelona: 3 escanos.

Málaga: 1 escano.

Asturias: 1 escano.

Sevilla: 1 escano.

Zaragoza: 1 escano.

Valencia: 1 escano.

Ata aquí ben. Agás Asturias, falamos das grandes poboacións onde IU podía sacar deputados. Cun PSOE á baixa, Andalucía aportou 2 escanos. Idéntico é o caso de Zaragoza, Valencia, Barcelona ou mesmo Madrid. Polo tanto, é interesante ver como, na maioría das súas grandes federacións, o PCE conseguiu colocar un dos seus militantes nos postos de saída. O caso máis rechamante, a do economista Alberto Garzón, deputado por Málaga e militante da UJCE. Este último será o deputado máis novo desta lexislatura, pois naceu en 1985.

Deputados de ICV-EUiA, CHa e IAbierta

- Chesús Yuste. Deputado por Zaragoza e membro da Chunta Aragonesista. Elexido na coalición "Izquierda de Aragón" de CHa e IU.

- Joan Coscubiela. Deputado por Barcelona e independente afín a ICV. Militante de CCOO. Elexido na coalición ICV-EUiA.

- Laia Ortiz. Deputada por Barcelona e afiliada a ICV. Elexida na coalición ICV-EUiA.

- Gaspar Llamazares. Deputado por Asturias e líder de Izquierda Abierta, partido político constituido no seo de IU. Ex-coordinador xeral de IU.

- Joan Josep Nuet. Deputado por Barcelona e SX do Partit dels Comunistes de Catalunya, integrante de EUiA. Elexido na coalición ICV-EUiA. Liderou a candidatura "Terceira Vía" á IX Asemblea.

Deputados do PCE

- Cayo Lara. Deputado por Madrid e militante do PCE.

- José Luís Centella. Deputado por Sevilla e SX do PCE.

- María Caridad García. Deputada por Madrid. Muller de confianza do coordinador de IU-Madrid Gregorio Gordo.

- Alberto Garzón. Deputado por Málaga. Militante da UJCE e de ATTAC.

Independentes

- Ricardo Sixto. Deputado por Valencia. Independente afín ao PCE. Unha parte do llamazarismo en Valencia acabou en Iniciativa pel Poble Valencià e posteriormente en Equo.

- Ascensión de las Heras Ladera. Deputada por Madrid. Número 2 por Madrid. Cadro de confianza de Miguel Reneses (S. Organización de IU).

A cuestión é que a polémica chegou ao grupo de Izquierda Unida. Con Gaspar Llamazares como deputado raso, Cayo Lara como portavoz e Centella como portavoz adxunto, o papel que xogarán EUiA, ICV e CHa será unha incógnita na lexislatura que há comezar. Tamén será interesante ver como evoluciona esa maioría do PCE na dinámica do grupo parlamentar. Será o PCE quen de arriscarse a que Alberto Garzón sexa, efectivamente, a voz do 15-M no Congreso?

Moitas incógnitas, sen dúbida. E todas bastante lonxe do que parecían dicir moitos. Semella que en IU veñen curvas.

Ogallá

2011-11-02T20:46:00.007+01:00

O PSOE vén de crear unha plataforma de apoio á candidatura de Rubalcaba chamada 'Ojalá'. Máis aló do malestar que lle poida xerar a un votante de esquerdas a indebida apropiación que fai o PSOE da famosa canción de Silvio, o certo é que esta plataforma é o enésimo intento de virar á esquerda (en campaña) do partido que actualmente ocupa o goberno do Estado español. Ademais, desde un punto de vista comunicativo, usar este eslógan fala das expectativas á baixa do PSOE.

En calquera caso, non era diso do que vos quería falar. Non deixa de sorprenderme o web da plataforma no que, ademais dun vídeo de apoio e dun manifesto, hai fragmentos do discurso que pronunciou Rubalcaba o pasado 9 de xullo, cando saiu nominado como candidato socialista á presidencia de España. E non me sorprende por un formato innovador, precisamente. Sorpréndeme que hoxe, 2 de Novembro de 2011, co que está á acontecer, a frase máis destacada sexa a seguinte:

“aprendí que la democracia tiene dueño, tiene unos dueños que son los ciudadanos. Esos son los dueños de la democracia. No se me ha olvidado ”

Pois ou Rubalcaba ten mala memoria, ou aquí algo malo pasou. Ou é que Grecia non é unha democracia? O anuncio de Papandreu semella que inquedou os mercados. Mais hai que ir máis aló; a celebración do referéndum grego poría en cuestión o control dos mercados sobre a política europea, cada vez máis caracterizada por un déficit democrático patente. Será iso o que os inqueda? Esa Eurozona políticamente nula, incapaz de tomar decisións de xeito autónomo que critica que os cidadáns poidan decidir cos seus impostos. Á que tamén contribúe o PSOE de Rubalcaba. Onde quedou a refundación do capitalismo de Sarkozy?

Ogallá poidamos construir unha Europa na que os pobos poidan decidir o seu futuro en liberdade. Ogallá se acabe toda esta pantomima na que mandan os que non saen na foto.

O rexurdir dos medios en galego?

2011-10-27T22:40:00.002+01:00

Esta semana entrou polas costas galegas un tsunami moi interesante. E non me refiro precisamente ao virulento cambio de rumbo que experimentou o tempo atmosférico do noso país. Quero referirme á presentación de dous proxectos mediáticos máis na nosa lingua. Aos preexistentes Galicia Confidencial, De Luns a Venres ou MundoGaliza e ao proxecto de semanario en galego coordinado a redor da iniciativa Sermos Galiza véñense a sumar Praza e Tempos Dixital.

O certo é que a meirande parte destas iniciativas son prantexadas en internet e con medios modestos. Sen dúbida, nunha primeira fase, será tan importante chegar a un público amplio (que existe e demanda información) como reunir os recursos precisos para ir medrando. Pero o concurso, nestes proxectos, de xornalistas novos pero consolidados, será clave para o seu desenvolvemento. Quen sabe se atoparemos en Praza crónicas de actualidade galega como as que atopabamos no extinto (agora tamén da rede) Xornal de Galicia? Ou se Tempos Dixital terá unha nómina de opinadores tan importante como a do vello Vieiros.com.

O certo é que será moi interesante a nova loita, de cero, por un público obxectivo moi semellante. Probábelmente GaliciaConfidencial terá que mudar; para mellor, para poder competir contra o resto de dixitais en lingua galega. Veremos como, en función da maior especialización (análise, actualidade, cultura, política, etc) uns xornalistas participarán duns dixitais e outros, doutros. Baixo o meu punto de vista, eso é o mellor que lle pode pasar ao consumidor medio destes xornais. Estes, pola contra, deberán esforzarse. Deberán navegar xuntos cun obxectivo común, como medios en galego. Tamén colaborar. Incluso pasarán por problemas case idénticos pero deberán suplilos coa creatividade da supervivencia (e tamén da independencia). Mais, probábelmente, de confirmarse, este paso cara á fronte (e cara á rede) da información en galego é un anticipo do que acontencerá (e está acontendo xa) no conxunto do planeta. E para rexurdir, internet é o mellor xeito.

ETA: un negocio rentábel

2011-10-21T12:02:00.000+01:00

Desde que José María Aznar deixou de falar do "movimiento vasco de liberación" xa pasaron moitos días, con cadansúas noites. Moito choveu sobre mollado entre as hordas do terrorismo informativo (os da 'España se rompe' entre outras cantinelas estúpidas e irreais). Esa manipulación informativa (con sede en Madrid) que Guardiola deu en chamar Central Lechera e o independentismo catalán (con Laporta á cabeza) alcumou como Caverna Mediática ou a Brunete informativa. O certo é que ETA foi un pretexto para calquera cousa. A organización armada Euskadi ta Askatasuna foi presentada como pouco máis que o diaño, en multitude de ocasións, con obxectivos políticos da dereita informativa. E Pedro J. Ramírez caeu no máis bochorno dos bochornos en episodios como os do ácido bórico ou as falsas acusacións á familia Mondragón no 11-M.

O PP sempre mantivo dúas estratexias paralelas con respecto ao conflicto vasco. Por un lado, na primeira lexislatura de Aznar, pretendeuse ofrecer unha "guerra limpa ao terrorismo" acompañado de diálogo. Probábelmente fora unha xogada estratéxicamente meditada, xa que o PSOE viña de estar involucrado nunha guerra suxa contra ETA: os GAL. Iso fixo que, incluso despois do asasinato de Miguel Ángel Blanco (1997), Aznar sentara a falar cos abertzales en cada tregua na que pudo facelo.

Mais outra parte da dereita política representada por xente como María San Gil ou Jaime Mayor Oreja ofrecía unha visión e estratexia diferente diante do conflicto. E por que non dicilo: tamén Intereconomía, a COPE de Jiménez Losantos, La Razón, El Mundo... Que utilizaron a dor das familias afectadas como cincel co que mallar no goberno Zapatero. Para eles, ETA era noticia de portada. Era un perigo constante. Unha alarma social. Acusaban ao PSOE de ser cómplices. Ou non foron eles quen falaban de ETA-Batasuna e de ETA-PSOE, como se nada?

Esa liña dura da dereita española viuse moi influida polos postulados das asociacións de víctimas de ETA (AVT). Mais calquera dirixente político entende que ten que ir máis aló; ter obxectivos máis ambiciosos que o propio beneficio (en número de votos). Incluso Ansar o entendeu. Pero o diálogo foi unha vía desbotada, malmetida e despreciada ata o último minuto: que llo pregunten a Eguiguren. Con cada morto de ETA, o PP subía en votos en Álava. E La Razón vendía o dobre de exemplares.

ETA foi un negocio rentábel para quen se aproveitou da desgraza das víctimas. A bóla agora está no tellado de Pedro J. e Mariano Rajoy. Seguirán sen querer falar sobre o achegamento dos presos, por exemplo? Seguirán mostrándose como adalides da democracia ilegalizando ideoloxías?

Caza, fútbol e outras cousas de homes

2011-10-20T11:55:00.000+01:00

Por todos é sabido que os homes do PP son os homes de verdade. Os de toda a vida. De dereitas, de orde. Xente respectábel, adicados á empresa. Van de caza, van ao fútbol, están coa xente. Incluso, cando están na oposición, atrévense a fotografiarse con mangueiras, apagando lumes. Como se, metafóricamente, poideran solucionar a crise económica global en 40 días.

Se Fraga (ese habelencioso da caza que tan bo recordo deixara no cú de Carmen Franco, en forma de perdigóns) marchara de caza con Álvarez Cascos en época do Prestige, agora dase unha situación ben semellante. Feijoó na Arxentina, pedindo o voto da emigración galega en sudamérica. Unha desas xiras que o PP sempre deseñou como se os seus candidatos fosen grandes estrelas de rock. Non só polas extravagantes prácticas de regalos e amiguismo, senón pola gran cantidade de recursos destinados a encher grandes auditorios. Unha práctica copiada tamén polo PSOE, por outra banda.

E xa, para rematar, Roxelio Martínez, o "superdelegado", foi quen de utilizar os seus superpoderes para ir ao Bernabéu ver o Real Madrid - Olympique de Lyon. Que non son eu ninguén para cuestionar a afición do ourensán polo equipo lyonnais (ou será merengue?), mais, mentres Ourense levaba varios días queimándose con lumes por toda a provincia, el vai ao fútbol? O certo é que probablemente don Roxelio sexa un home deses dos de antes, deses que los domingos por el fútbol me abandonas. E os montes ardendo.

Pero ollo, que deses homes tan homes tamén temos en Catalunya. Que seica o Duran precisa de ir ao psicólogo, que de cando en vez di bastantes tonterías.

O lume é normal

2011-10-19T21:03:00.001+01:00

Chegou un momento no que, no noso país, o lume é normal. Farteime de escoitar, de pequeno (e non tanto), a mítica frase "Arde alí". O preocupante era a cara de tranquilidade que adornaba esa estampa. Incluso, ía máis aló, con aseveracións do tipo: "Andan á prenderlle os das brigadas" ou "Os desas fincas andaban pelexados". A falta de prevención sempre foi o problema. E a selección do persoal das brigadas outra das cousas á mellorar.

Falando con xente de Catalunya, pregúntanme alarmados sobre os lumes en Galiza. Eu quítolle ferro (inconscientemente) ao asunto. Como se foran os lumes estacionais que este ano, por unha sorte de cambio climático estraño, chegaran fora de temporada. Pasan os días, arde Lobios, arde Maceda... Ourense envólvese nunha nube de fume. E todos saltamos, alporizados, a pedir explicacións, a protestar. Con moita razón.

Pero faltanos alarmarnos antes. Teñen que queimarse milleiros de hectáreas para que reaccionemos? Nin na Galiza, nin en ningures. O lume non debe ser normal.

Dos problemas do Barcelona Atlàntica ou de como silenciar voces

2011-10-03T19:20:00.001+01:00

Hoxe, Luns 3 de Outubro, recibín un e-mail duns dos coordinadores de Ràdio Trinitat Vella. Informábame, cun suxerente título, de que os recortes chegaron á radio. Isto afectaba ao programa (o Barcelona Atlàntica) directamente: toda a franxa en directo, de 20 a 21h, sería eliminada. A isto súmase, tamén toda a grella do venres. Polo tanto, a radio só fará directos matinais e de tarde até ás 20h, de luns a xoves. Un taller de radio que teóricamente emite 24 horas 7 días á semana para o barrio da Trinitat e para Sant Andreu.

Ràdio Trinitat Vella financiase íntegramente con diñeiro da Fundació Privada Trinijove. Todos os programas son feitos, ademais, por voluntarios. Como tantas outras fundacións no Estado, a Trinijove o que fai son talleres (moitos deles enfocados ao mundo laboral) de cara á mocidade do barrio. Teño que recordar que a Trinitat Vella é un dos barrios máis pobres e aillados de Barcelona. O certo é que a Trinijove, sen coñecer os seus orzamentos nin canto proven de fondos públicos, desenrola unha actividade encomiábel e necesaria: achégase a mozos de moitas nacionalidades e tenta amosarlle como realizar diferentes tarefas. Incluso, no eido da radio, moitos rapaces estudantes de Grado Medio de Son teñen feito as súas prácticas en Ràdio Trinitat Vella. De feito, grande parte desas actividades poden consultarse no seu espazo web: http://www.trinijove.org/

O que me pregunto está claro. A xente do Barcelona Atlàntica seguirá inmersa en proxectos en galego en Catalunya. Seguiremos á loitar, e, aínda máis, seguiremos moi probablemente noutro horario (de mañá?) en Ràdio Trinitat Vella. Pero cos recortes en según que axudas públicas estamos vendo como sae gratis silenciar voces críticas. Xa sabemos, a súa austeridade. A austeridade dos que desmantelan hospitais.

Os trens perdidos da diáspora galega

2011-09-21T22:41:00.000+01:00

Os trens perdidos da diáspora galega

Dun tempo a esta parte veño lendo en diversos medios de comunicación da diáspora unha serie de datos que non deixan lugar a dúbidas. É máis, o único que fan é acrecentar a preocupación (e sensibilidade) que temos algúns en relación a esta cuestión. Estadísticas como as que nos ofrece Cadernos de Comunicación de cando en vez sobre porcentaxes, números totais e outros datos sobre o que, en definitivo, é o incremento da marcha de galegos e galegas cara ao exterior que há marcar o principio do século XXI. Pero a cifra, por fría e insensíbel, é menosprezada unha e outra vez polo público xeral. Mais, tamén, é despreciada polos medios de comunicación de Galicia, que moitas veces quédanse coa anécdota ou con visións da emigración máis folklóricas.

Pero teño a sensación de que, ou moito cambian as cousas, ou os que sentimos Galiza como país estamos á deixar pasar unha oportunidade sen precedentes. Un deses moitos trens perdidos da diáspora galega. Xa pasaron moitas oportunidades, como foi, incluso, o exilio de moitos republicáns e galeguistas na época da posguerra. Pero a situación actual é máis grave, se cabe.

Estiven 5 días na cidade de Londres. O certo é que nunca estivera no Reino Unido, e máis aló do turismo, experimentei de primeira man moitas das cousas que pregoan eses neoliberais que nos levaron á crise actual. Un exemplo: que os controis dos aeroportos os fagan empresas privadas de seguridade, entre outros moitos. Aloxeime nun hostal de preto da zona de Notting Hill, preto das paradas de metro de Bayswater e Queensway, moi pretiño da parte norte do Hyde Park. Durmín nunha habitación de 21 persoas, nas que a pluralidade cultural era patente. Pasaron por alí xentes de tódalas nacionalidades. Moitas desas persoas buscando traballo. Instalados de xeito temporal aló para buscar o seu futuro lonxe da súa casa.

Non atopei ningún galego, na miña habitación do hostal. Xa sería moita casualidade. Mais si xente de Barcelona e doutros puntos do Estado. Grupos de xente con maletas grandes, falando en portugués, galego, català ou castelán.

A situación é moi grave. E os galegos nacionalistas temos que estar preparados. Hai que facer un esforzo de irmandade, un esforzo individual de axuda mutua. Quedou atrás xa o modelo dos Centros Galegos ou, cando menos, cumple xa outras funcións. É o momento do compromiso de todos e cada un de nós con esa xente que busca o futuro lonxe de Galiza. Non deixemos pasar o importante tren de estar presentes alí onde está un galego. Non nos esquezamos de que o futuro é noso.

E cando marchas?

2011-08-04T01:39:00.000+01:00

A cruz do emigrante ao chegar ao país é saber que ese gozo ten data de caducidade. De feito, non só o temido retorno ao lugar de procedencia é algo capital, senón tamén o continuo recordatorio ao que o emigrante se ve sometido.

- E cando chegaches? E cando marchas?

E probablemente a pregunta sexa inocente. Ou non, como acontece na meirande parte dos casos. Pero o certo é que na Galiza o emigrante é como unha estrela fugaz: en canto a ves, estás agardando a que desapareza dun momento ao outro...

Eu este ano xa marchei. Sí, vamos, xa estou de novo en Barcelona. E unha semana no país chegoume para escoitar a temida pregunta ao redor dunhas 40 veces. Como diría Pedro Piqueras: "Espeluznante". Pero xa non me enfado. Aínda así, agardaba que neste verán galego tan fugaz podería terme librado desa espinosa experiencia algo máis. E como xa dixen, non foi así.

Tócame, entón, vivir esta calor barcelonesa. Abafante e húmeda. Mediterránea ao 100%. Pero, ao fin e ao cabo, aquí ninguén me pregunta cando vou marchar.

Nits com aquesta

2011-05-30T11:59:00.000+01:00

Nits com aquesta

Nits com aquesta en trobarem mil. Amb la seva música, la seva tranquilitat i la seva història. Són les nits com aquesta les que m'agraden. La pau que es respira a l'ambient. Els crits sords dels gols que f han produït alegria a molta gent encara volten per l'aire. Els records dels somriures dels qui estimem (i les seves llàgrimes) amenitzen l'estampa. Mentrestant, miro de trobar el meu Far d'Alexandria. Una torre des d'on veure, indefectiblement, el futur que em pot esperar. Una elevació sincera; una mica d'oxígen per a tanta por. Por a la il·lusió; por a la llibertat. Por a trabucar-se i haver de tornar a començar. Por a la nostàlgia de la passió, de la vida; por a no veure mai més aquesta llum als teus ulls. Por de sentir-me covard.

Trobar-se l'esperança en el camí de nits com aquesta és, sovint, el millor que et pot passar. Viatjar des del teu sofà a un carrer abandonat des d'on observar les estrelles extès al terra; potser, la millor medicina. Tot això és córrer pel fil de la navalla, caminar per la vora del precipi. Ser temeràriament passional. Arriscar-se.

Adonar-se de que el tren no para. No s'atura. Com a molt pots gaudir d'un bitllet VIP, des d'on veure el viatge amb una millor perspectiva. Per això són aquestes nits. Per a observar els paisatges, les paraules i els sentiments del nostre recorregut; del nostre camí. Per a assaborir cada segon com si acabés de passar; per valorar cada segon que ens entreguen els altres. I, tot i això, no és suficient només amb nits com aquesta. No cal només aquesta solitud, ni tampoc aquesta música. Ni tan sols fer aquell viatge a un carrer solitari. Sovint necessitem la presència d'algú. El somriure sincer de qui vol fer-te costat; de qui vol escoltar la teva veu. D'aquells que treuen el millor de tu mateix.

Girar el full. Girar el cap i adonar-te de que una foto diferent engalana el marc del teu saló. Que has passat pàgina. I que encara queden pàgines més dures de passar. I més llàgrimes hauran de recórrer les meves galtes. E máis linguas serán as que encherán as miñas verbas. Amb les paraules de sempre. Y eso es lo que hago en noches como esta.

Lluny

2011-05-01T22:26:00.000+01:00

Lluny

Imatge: elsodelsilenci.blogspot.com

Prenc consciència que seràs lluny i no m'acabo de fer a la idea. Provo d'entendre que allunyar-se d'allò que t'has acostumat a tenir al teu abast és complex. Difícil. I més, després de tant de temps. La veritat, mai m'ho havia plantejat; de deixar enrera tantes coses alhora. Mai havia pensat haver pogut construir tantes coses amb tan poc temps. Amb tant temps. Tu no hi seràs. Tu.

Tampoc sé qui ets tu. Sempre m'ha causat perplexitat l'ambigüitat de la segona persona. De l'altre. Sempre he preferit pensar en tu com a alguna cosa que forma part de mi mateix. Egòlatra, egocèntric; pensant en tu com part del jo. Potser sí. Però, al cap i a la fi, així vull que sigui. Vull formar part de tu; de tot el que representes. Vull estar també amb aquells que m'acompanyin. Tu.

Deia que he aconseguit construir moltes coses. Amb tu. Gràcies a tu. No vol dir que jo vulgui destruir-les totes. Serà la vida la que les canviï, ja ho sé. Es transformaran; fins i tot algunes deixaran d'existir. Cadascú buscarà el seu futur... Mirarà d'evolucionar. Anar més enllà. I jo continuaré estant aquí. Romandré com l'arbre que sembla que mai pugui morir. Però també creixeré i em transformaré, malgrat no me'n adoni.

Tu sou tots. Tots aquells que he trobat i trobaré a faltar. Que formeu part de la meva vida. No cal dir res més; tot s'entèn. Quan tu siguis lluny, no sé què faré. Lluny.

Música: The Strokes - Under Cover Of Darkness

Soberana

2011-03-20T21:42:00.000+01:00

Soberana

Es ti, dama,

de entre todas,

a máis soberana.

A máis libre,

a máis ceibe;

quen máis ama.

A que decide,

a que manda!!

A que cunha mirada

meu mundo enlouquece.

Unha chamada,

unha perdida.

Un ese eme ese.

Un anaco de ceo,

deses que tan só

ti e máis eu sabemos.

Todo sempre recomeza,

unha e outra vez.

Mais eu só quero poder

beber dos teus beizos

sempre que quixer.

Quixeches bailar o mundo coas túas pernas,

e foime sinxelo ficar abraiado

co que se agocha detrás das ventás e portas

que gardan a túa alma no faiado.

Nin o tempo nin a distancia esquecen,

nin os sentimentos desaparecen.

O de verdade, disque, para sempre permanece.

O real mora nos meus ollos,

aínda que me teñas por mentiroso;

que o tímido artificio das miñas verbas

non che impida ver o que soño.

Éche así - És així

2011-02-16T21:18:00.001+01:00

Éche así

Conteille á lúa todo o que pensaba. Non agardaba resposta. Ansiaba, tan só, seguramente, sentirme mellor. Só buscaba comprensión. A lúa só me miraba aos ollos. Entendiámonos con só mirar. Bebín un grolo de auga, acendín o ordenador e mirei o facebook. Nada novo. O reloxo marcaba as 4 da mañá. Non tiña moito sono, aínda que xa era tarde. Era xoves, pero non tiña clase ao día seguinte.

Na televisión o 3/24 (a canle de novas da televisión pública catalá) non cesaba de botar noticias. Supoño que me tranquiliza saber que estou ao día; tela certeza de que non me perdín nada. Responsabilidade enfermiza, ás veces. Reviso de novo o mail. Catro correos spam, un par deles de publicidade, outros tres sobre cousas interesantes.

- Quen me manda correos ás tres da mañá? - pregúntome.

Nunca atopo resposta. Entras nunha voráxine imparábel, e ás veces precisas parar. Pero non queres, porque, en realidade, fas todo por xenerosidade e compromiso. E porque che gusta, e porque te reafirma. E porque fala de quen es; e do que queres ser. Pero sobre todo, por ti. Esa dose de egoísmo necesaria para estar convencido de que a túa vida en comunidade leva algún rumbo; que ten algún sentido... E dirección. E todas esas respostas atopámolas na propia condición dun mesmo; na capacidade de estar orgulloso do que fas.

Apaguei o ordenador e quiteime aquelas ideas da cabeza. Sempre fora algo tímido, malia todo. Sempre fora algo introspectivo, tamén. Semellaba que xa non precisaba daqueles momentos, pero disfrutar da paz que che dan eses momentos só, é algo que non ten prezo. Éche así.

És així

Li vaig explicar a la lluna tot allò que pensava. No esperava cap resposta. Només volia, segurament, sentir-me millor. Tan sols buscava comprensió. La lluna em mirava als ulls. Ens enteníem amb la mirada. Vaig beure un glop d'aigua; vaig encendre l'ordinador i vaig mirar el facebook. Res de nou. El rellotge marcava les 4 de la matinada. No tenia gaire son, tot i que ja era molt tard. Era dijous, però no tenia classe al dia següent.

A la televisió el 3/24 (el canal de notícies de la televisió pública catalana) no s'aturaven les notícies. Suposo que em tranquilitza saber que estic al dia; tenir la certesa de que no m'estic perdent res. Responsabilitat malaltissa, de vegades. Reviso novament l'email. Quatre correus spam; un parell de publicitat i d'altres tres sobre coses interessants.

- Qui m'envia correus a les 3 de la matinada? - em pregunto.

Mai trobo resposta. Entres a una dinàmica imparable, i de vegades necessites aturar-te. Però no vols, perquè, en realitat, tot ho fas per generositat i compromís. I perquè t'agrada, perquè et reafirma. I perquè parla de qui ets; d'allò que vols ser. Però sobretot, per tu. Aquesta dosi d'egoisme necessària per estar convençut de que la teva vida en comunitat porta un rumb determinat; que tingui algun sentit tot plegat... I una direcció. I totes aquestes respostes les trobem en la pròpia condició d'un mateix; en la mateixa capacitat d'estar orgullós d'allò que fas.

Vaig apagar l'ordinador i em vaig treure aquelles idees del cap. Sempre havia estat una mica tímid, malgrat tot. Sempre vaig ser una mica introspectiu, també. Semblava que ja no necessitava d'aquells moments, però gaudir de la pau que et donen aquells moments on estàs sol és quelcom que no té preu. És així.

José Antonio cantonada democràcia

2011-02-03T03:13:00.004+01:00

José Antonio cantonada democràcia

O derradeiro curso (VI)

(03/02/2011)

He vist cançons de Sabina menys profundes que les reflexions que hem fet a Lanzarote. També he vist gent menys boja. Però, realment, no crec que m'ho pogués passar millor. O sí, això mai se sap, no? De què serveix parlar d'allò que hauria pogut ser?

Parlo del meu viatge de final de carrera. Un semestre abans d'acabar, això sí. Té trampa. L'humor va ser la tònica general d'uns moments que espero guardar a la meva memòria per sempre. Malgrat això, aquesta colla de futurs politòlegs sempre ens fixem en allò més increïble. Estàvem de festa al carrer José Antonio d'Arrecife, la capital de Lanzarote. José Antonio, el fundador de la Falange, sí. El nuestro, el de todos. Més d'un va fer algun comentari, però a les Espanyes no ens extranyava trobar bajenades d'aquestes. Abans d'entrar a una discoteca que era per allà a prop, se'm va ocórrer mirar el nom del carrer que feia cruïlla. Curiosament, un cartell resava: "Calle Democracia". Els comentaris (i els riures irònics) no es van fer esperar. Però les lletres de sota eren encara més brutals: "Anteriormente llamada 18 de Julio".Un record que no es mereixen aquells que van voler fer saltar pels aires el règim republicà per causa divina. Curiosament, viatjant des de les Canàries.

Tot i això, al cap i a la fi aquestes anècdotes (no poc importants) han quedat eclipsades pel plaer de compartir 6 dies amb una colla de bellísimes persones. He estat orgullós d'estudiar 4 anys al costat de tots i cadascun d'ells. Evidentment que hi ha hagut tensions; que no sempre ens hem portat bé. És la vida, senyors. Ens hem allunyat i apropat tal i com el destí o la providència han volgut. No és fàcil. Però, un cop ens enfrontem a les mateixes pors (a resoldre el nostre futur, per exemple) ens mirem als ulls i ens entenem profundament.

Us trobaré molt a faltar, cracks. A tots i totes. Us enyoraré com ho feien els franquistes al seu estimat (i feixista) José Antonio, si se'm permet l'analogia. Obrirem camins més o menys importants, si bé sí que seran diferents. Ens retrobem, sempre, a Barcelona. I a la fi del món, que com tots sabeu, està al meu país, Galícia, o a on vosaltres volgueu. Jo sempre seré allà, sempre em trobareu fàcilment. Només depèn (depende) de vosaltres. Aquest "derradeiro curso" (que en diem en gallec) se m'està fent massa curt. Vull aprofitar tots els moments. Us animeu?

Gràcies per tot. Perdoneu si és cutre, però (algú ho havia de dir) gràcies per fer-me millor persona.

Non entendo

2011-01-15T21:38:00.000+01:00

Non entendo

Non entendo por qué esta presión só sabe consumirme. Non podo chegar a comprender cómo os que están preto de min non son quen de velo. Supoño que debería dicilo. Supoño que debería contalo. Pero segue á sorprenderme que non se decaten de que necesito un respiro; non necesito máis guerra. Un respiro que ben podería traducirse en apoio, en axuda; ou nun simple abrazo. Folgos. Recoñecemento. Comprensión. Quero pensar que non é moito. É o que preciso.

Só quero escoller como vivir eses pequenos respiros do mundo frenético deste tempo. Se non podo facer iso, coido que non son capaz de máis nada. Pero non me pecho a nada. Sei que a vida non só é iso. Pero por favor, agora non!

E agora irei durmir sentíndome só; mentres hai quen pensa que non entendo nada. Abrazarei a Morfeo pensando que son os outros os que non fixeron as preguntas correctas. Ou quen non queren facelas. E, seguramente, a culpa non é nin miña nin deles. Eu que sei. Non o entendo.

Doéme o peito.

Dóeme a gorxa.

Proxectos

2011-01-12T20:15:00.001+01:00

Proxectos

O derradeiro curso (V)

(12/01/2011)

Comezou o 2011. Tempo de novos proxectos, novas andainas. Xa estou máis aló do ecuador deste derradeiro curso. Carallo, como pasa o tempo! Como ben sabedes os que me coñecedes, o pasado 2010 xa foi un ano ben movidiño. E 2011 aínda será máis! Facendo un pequeno repaso deste comezo de ano, vénme á cabeza tres proxectos nos que me embarquei nos primeiros días do ano.

O primeiro é un proxecto que comparto con Alberte Montes. Para os que non o coñezades, é un galego-català coma min que se adica ao mundo da interpretación; pois é actor e monologuista. Os dous quixemos compartir experiencias e, sobre todo, algunhas parvadas nun blogue chamado "Bueno Carallo Bueno" en honra ás típicas frases vocativas que usan os maiores do noso país para... Para non dicir nada! A ligazón é http://www.buenocarallobueno.tumblr.com

O segundo é algo máis serio. Con colegas politólogos, que me acompañan tamén neste derradeiro curso, tentaremos loitar por un causa daquelas que eu considero xusto. Con Víctor Solé, entre outros, miraremos de conseguir que Catalunya dispoña, dunha vez por todas, de Lei Electoral. Tentaremos que o Informe dos Expertos que pedira a Conselleria de Governació a profesores politólogos propostos polas forzas parlamentarias durante o primeiro tripartit sexa vinculante e se convirta, xa que logo, no texto articulado vixente en materia electoral no Principado. Será difícil conseguir as 50.000 sinaturas que se requiren para presentar a ILP, pero poremos todo o esforzo que sexa preciso. Iso, aínda así, queda para máis adiante.

O terceiro (ou máis) é facer radio en català. Hai por aí un proxecto que tentará saír á luz, pero polo momento comezarei por colaborar en SOM Ràdio (nalgunhas tertulias e na sección "L'ala Oest de la Plaça Sant Jaume" do programa "El Petit Tast").

Todo iso, acompañado dalgo que é máis ca un proxecto. Dalgo que fala do que vivo, da miña realidade. Convídovos a visitar "Cadernos de Comunicación e Análise" e o web da Asociación Alba de Groria.

Vaia último curso, non? E todo iso sumado á carreira, ao Barcelona Atlàntica e a máis que veña. Que este 2011 nos traia, aínda, máis proxectos. Será bo sinal.

2011-01-12T19:14:00.000+01:00

Os 1181 galegos de Australia

En Xullo de 2006 saía ao prelo o número 2 (extra) dunha publicación sen precedente na Galiza ou na diáspora galega. Falo da revista ReNova Galiza, pensada como caderno de pensamento cívico; con temática galega e català. O número do que lles falo leva por título A Galiza global: as galegas e os galegos no mundo (I). Este traballo estatístico e sociolóxico que se levou a cabo é un dous poucos estudos máis ou menos rigurosos (non en termos de resultados, mais sí en termos cualitativos) sobre a realidade dos galegos no Exterior. Este feito é un dos méritos da revista editada por Camilo F. Valdehorras.

Encabezo o meu artigo con eses 1181 galegos en Australia. Esta cifra forma parte do artigo Análise estatística da emigración galega: fontes e cuantificación de don Xelasio Nogueira para a revista antes citada. O xeográfo quixo analizar e estimar a cantidade de galegos que habitan no mundo mediante estimacións, outras fontes e o censo do CERA. Concretamente, para o caso de Australia, utilizouse o censo de residentes ausentes. Os datos que alí se presentan, sen ser totalmente acertados (pola imposibilidade de realizar un estudo riguroso) sí son eminentemente interesantes e dignos de merecer atención. E por qué? Pois porque amplía a nosa idea de Galiza como nación; porque os galegos xa non son 2,8 millóns, senón 3,7. Permítenos pensar nunha Galiza Global.

Manuel Rivas, nun artigo na edición galega do xornal El País [1], falaba o 09/02/2007 desta realidade da Galiza Global. “Galicia non somos os 2.800.000 habitantes, máis ou menos. Como di Xelasio Nogueira en Renova Galiza: "Uns 3.700.000 nativos de Galiza viven, arestora, no planeta". A revista inclúe un curioso mapamundi da Galicia global. Algúns datos: 280.000 galegos en Bos Aires, 100.000 en Venezuela, 90.000 en Alemaña, 55.000 en Suiza, 50.000 en Francia, 36.000 en Uruguai, 32.000 en Inglaterra, 17.000 en México... 1.500 en Porto Rico, 1.181 en Australia, 282 en Namibia... 31 en Filipinas e 26 en Siberia.” O escritor d'O lapis do Carpinteiro manifestábase maravillado polo traballo que chegaba dende máis aló do Padornelo. Recoñecía a valentía daqueles que recolleran o testigo de Castelao (creador da Nova Galiza, aló polo 1938) e falaban da Galicia Exterior.

Pola súa banda, outra xente pensou noutras Galizas. A Galiza online da que nos fala Débora Campos, xornalista galegoarxentina, cunha presenza importantísima da diáspora desde que, na pasada década dos 2000, nacera o fenómeno do blogomillo. A revolución da Galiza emigrada, que propuña no seu artigo Vagalumes de identidade (e que aplaudía Rivas) a agora eurodeputada do BNG, Ana Miranda. Mesmo, incluso, o país portátil do que nos Manuel Rivas.

Chegou o momento de poñer esa Galiza online, esa idea portátil de páis ao servizo da revolución ideolóxica e de cultura que há chegar dende a diáspora galega. É hora de involucrar a todos nun proxecto global, no que tódalas visións conten e que teña no centro da súa acción Galiza e as súas xentes. É por iso que nace Alba de Groria. Por ese motivo, tamén naceu Cadernos de Comunicación e Análise. Queremos recoller o traballo de ReNova Galiza e ese difícil mandato de tentar achegarnos a Galiza e revolucionar a concepción da emigración. E para esa difícil tarefa, precisamos da túa axuda. Precisamos saber quen eres, que fas. Queremos saber quen son os 1181 galegos de Australia.

[1] RIVAS, M. O país portátil e a Galicia Global http://www.elpais.com/articulo/Galicia/pais/portatil/Galicia/global/elpepuespgal/20070209elpgal_31/Tes

Podes ler este artigo nos CADERNOS DE COMUNICACIÓN E ANÁLISE http://cadernos.blogaliza.org/2011/01/11/os-1181-galegos-de-australia/

Immersió

2010-12-27T02:20:00.002+01:00

Immersió

No sóc filòleg. No sóc especialista en llengües. Però jo he viscut l'immersió. I jo vull defensar-la.

Vaig arribar a l'escola catalana a la tardor de 2002. Una època convulsa pel govern del PP (a l'Estat i a Galícia), enmig del "No a la Guerra" i del Prestige. Un temps complicat per a mi, en el qual, a finals d'Octubre, vaig haver de deixar el meu estimat Ourense per començar una aventura 1000 quilòmetres a l'Est. Barcelona m'esperava. Amb el seu sistema educatiu i amb nova gent. I amb el català. Un problema, que pensarien molts. Personalment, i seré sincer, mentre marxava de Galícia no em plantejava com aprendria català. Senzillament, estava decidit a fer-ho, fins i tot si això em costava haver de repetir un curs. Segon d'ESO.

En qualsevol cas, va arribar un moment en què vaig haver d'enfrontar-me. Era cap a començaments de Novembre de 2002, ara fa ja poc més de 8 anys. Nova escola, nou entorn. Vaig assistir a la meva primera classe. En català. No vaig entendre res. I quan dic res, no em traiciona el meu record. D'aquella classe de Ciències Naturals no me n'oblidaré en la meva vida.

Ben ràpid em van incloure a una classe de català per a la gent que arribàvem de fora. Em vaig veure envoltat per gent de l'Argentina (descendents de gallecs, evidentment!), del Perú, de l'Equador...Vaig fer gairebé dos mesos d'aquelles classes, que s'impartien en horari de classe (en hores de català, la majoria de les vegades). En dos mesos vaig aconseguir tenir el suficient enteniment del català com per fer classes de manera normal. Els meus altres professors, com ara el de Socials, fins i tot van canviar la llengua a les seves classes durant un temps. Però va arribar un moment on no era necessari.

Vaig aprovar aquell curs. I amb nota. I vaig acabar l'any amb un bon nivell, a l'escrita, de la llengua catalana. I vaig aprovar l'ESO amb un 8. I també el Batxillerat. I, a més, a les PAU la meva qualificació de Llengua Catalana va ser superior a la de Llengua Castellana. I la de Literatura Catalana (una matèria optativa), va ser de 9.

L'immersió lingüística a l'Escola Catalana funciona i és necessària. Un model consolidat que, ni la comunitat educativa ni ningú ha posat en qüestió. Bé, perdó; només Espanya l'ha posat en crisi. És democràcia que un Tribunal revoqui el que va establir-se al Pacte Nacional per a l'Educació (pactat entre els principals partis i la comunitat educativa)?.

Perdoneu, però no entenc res.

Grazas, Marcos

2010-12-14T01:03:00.003+01:00

Grazas, Marcos

Moitos motivos para acordarme de ti. Calquera das letras que decidiches compartir comigo. Calquera das disparatadas ideas dun mozo nacionalista con inquedanzas publicadas en internet que ti tiveches a ben completar ou comentar. Calquera das túas innumerábeis mostras desa xenerosidade que só demostrades os que pasaredes á historia con letras de ouro.

Non teño moitos máis comentarios á facer. Levo xa máis dunha semana pensando en qué poñer aquí, nesta bitácora, sobre ti. Síntome privilexiado de ter, entre outros agasallos teus, unha entrevista escrita sobre a República até o de hoxe inédita. Coido que nos coñecimos, aínda que nunca estivemos cara a cara. Sempre quedará o noso querido Ervedelo (terra de hérbedos) para reatoparnos na eternidade. Coidaremos o viño das túas uvas. Grazas.

Até sempre,Marcos.

Un día calquera

2010-12-03T13:30:00.002+01:00

Un día calquera

O derradeiro curso (IV)

(03/12/2010)

Neste derradeiro curso cambiou o goberno do país no que vivo. Iso para calquera outro estudante non sería máis ca unha anécdota; non sería algo máis que unha nova pesada que se repite no televisor. Moitos, incluso, dirían que iso nin lles importa nin lles afecta. E, no fondo, teñen algo de razón; malia que eu saiba que non é certo. E teñen unha miga de razón xa que eles perciben todo do mesmo xeito; quedan abducidos polo fermoso canto da rutina. E, xustamente, da miña rutina era do que vos quería falar.

Levántome unha hora antes de ir a clase. Almorzo, vístome. Non faltan algunhas cancións para despertarme nin tampouco unha revisión (case ritual) de facebook e correo electrónico. Dúchome e saio correndo. Case sempre chego entre 5 e 10 minutos tarde; mestura de descoido e mala sorte co autobús. Subo no 67 ou no 63, que me deixan a carón da miña facultade. A Facultade de Dereito da UB. Non estudabas Políticas, Silvio? Estudo sí, mais marxinados no Edifici Ilerdense, o edificio histórico (e polo tanto máis vello) da facultade. Ascendo pola rampa e empurro a porta. Xa vexo aos meus compañeiros fumando un cigarro fora; non chego tan tarde.

Entro na aula. Nunca recordo o número, iso sí. Alí atópome co profesor Rodríguez Pontón, que me fala dos sistemas administrativos do mundo. Ou co profesor Jordi Matas, co que analizamos os recentes resultados das eleccións en Catalunya. E tamén me atopo cos meus compañeiros, aos que tanto debo e aos que nunca llo digo. Son feliz nesa clase, escoitando, falando, lendo. E por iso, unha parte de min, desexa secretamente que o derradeiro curso non remate. Mais non llo digades a ninguén, dacordo?

Máis apuntamentos no bloc de notas do Derradeiro Curso

Volveu Convergència

2010-12-01T16:49:00.000+01:00

Volveu Convergència

Catalunya escolleu o pasado 28 de Novembro os seus representantes no Parlament de Catalunya. 135 persoas que, á súa vez, debaterán e escollerán ao President da Generalitat; así como terán que decidir o futuro lexislativo do país mediterráneo. O certo é que estas eleccións marcan un antes e un despois: CiU volve ao goberno logo de 7 anos de travesía no deserto. Artur Mas é, xa, virtual President e semella que CiU non terá problemas para atopar socios nos que apoiar a súa labor executiva. Aínda así, o panorama é máis complexo.

Á terceira foi cando Artur Mas conseguiu converterse, por mérito propio, no delfín de Pujol. Nun contexto de crise e cun tripartit cuestionado pola cidadanía, non había mellor marco no que preparar un retorno de CiU ao poder. Un poder que, recordemos, ocupara de xeito ininterrompido en Catalunya dende o ano 1980 até o 2003. 23 anos de Pujolisme que se viran interrompidos polo primeiro tripartito do “Pacto do Tinell”. Pero CiU non só recuperou, nestas eleccións, o poder político. Recuperou, ademais, a centralidade política no marco político catalán. Convergència i Unió sitúase, agora, como sempre se sentiu cómoda: mirando cara á esquerda e atopando a un PSC descabezado, a unha ICV eternamente resistente e a unha ERC inofensiva e mirando cara á dereita atopando un PP á alza pero marxinal en Catalunya. Unha situación idónea onde tecer alianzas puntuais coas que levar a cabo as súas principais propostas programáticas e ideolóxicas.

Catalunya respondeu claramente á sentencia do Constitucional sobre o Estatut: Catalunya votou polo cambio (penalizando así aos antigos ocupantes do poder) e, ademais, manifestouse a prol dunha recatalanización da política do seu país. O electorado, polo tanto, escolleu unha vía decidida (no eixo nacional) pero lenta. Non acreditaron na promesa de realizar un referéndum pola independencia de Catalunya, que levou a ERC (entre outros moitos factores) a unha baixada de 11 escanos. O votante medio català voltou ao seny e esqueceuse da rauxa que proclamaba un dos spots de campaña de Solidaritat Catalana per la Independència, a formación liderada por Joan Laporta. Solidaritat propuña proclamar a indpendencia dende o Parlament. Dita proposta outorgoulle 4 deputados (3 por Barcelona e un por Girona).

Pero este cambio en Catalunya ten outra lectura: a esquerda catalá sufriu un dos seus peores resultados. Con ERC e PSC en mínimos históricos (10 e 28 respectivamente) só ICV foi quen de resistir os embites da dereita, que soubo enviar unha mensaxe clara durante a campaña e que se materializou nos 18 deputados do PP de Sánchez Camacho. A dereita española soubo roubar votos nas localidades tradicionalmente afíns ao PSC, e Montilla non soubo xogar á contra. Un Montilla que xa anunciou que non repetirá como Primeiro Secretario do PSC, nin tampouco como candidato.
Pola súa parte, ICV resistiu grazas a Joan Herrera, un bo candidato que tivo a mala herdanza da labor institucional de Joan Saura e que tentou liderar durante a campaña, sen moito éxito, a esquerda nacional catalá nos ataques ao líder converxente Artur Mas.

Darei as 3 cifras destas eleccións: 62 deputados, 7 forzas políticas e 75.321 votos. Os deputados son os que certifican a maioría parlamentar dos nacionalistas cataláns. 35 pola provincia de Barcelona, e 9 por Tarragona, Lleida e Girona respectivamente configuran un mapa no que CiU conseguiu gañar na totalidade das comarcas de Catalunya. Algo histórico, sen dúbida.
Despois, 7 forzas políticas: CiU, PSC, PP, ICV-EUiA, ERC, SI e C's (3 deputados) entraron á cámara lexislativa catalá. A piques, tamén, estivo de acadar un escano Reagrupament por Girona. E no total de Catalunya eses 75.321 votos. A grande preocupación que ten que encarar a sociedade civil catalá. Un voto racista e xenófobo, o que recibiu Josep Anglada e a súa Plataforma per Catalunya. Que o anoten na axenda os novos gobernantes da Generalitat e tamén o resto de partidos. Non se pode permitir que as manipulacións da ultradereita islamófoba teñan o altofalante que lles daría unha presencia institucional dese rango.

En definitiva, á terceira foi a vencida para CiU. Aínda así, teñen unha materia pendente: decidir en quen apoiarse para posibilitar a investidura en primeira volta de Artur Mas. Farán un goberno en solitario? Buscarán a complicidade de ERC para a investidura? Que papel xogará Laporta nas relacións do independentismo con CiU? Terá medo Mas de pactar co PP a súa investidura? Quen liderará a oposición do PSC? Moitas incógnitas as que nos regala o sistema político catalán, logo dunha noite electoral intensa na que ata o último minuto podía trocar o reparto de escanos. En calquera caso, volveu Convergència.

____________________________

Recorda que tamén podes ler esta crónica aquí:

http://radiofusion.eu/manager.php?p=FichaNova&ID=8496

http://maisgaliza.org/index.php?id=45%3Fno_cache%3D1%C3%A7
http://renovarobng.org/?p=175
http://maisgalizadiaspora.blogspot.com/2010/11/artigo-de-silvio-falcon-volveu.html

28-N: a papeleta do galego

2010-11-28T16:35:00.002+01:00

28-N: a papeleta do galego

A quinta lingua de Catalunya é o galego. Segundo datos do Institut d’Estadística de Catalunya, o galego, tras o castelán, catalán, o árabe e o romanés *(1). 36500 persoas cuxa lingua inicial é a do noso país. Sí, o galego. E iso quere dicir moitas cousas. Somos un país cunha capacidade inmensa para decidir sobre asuntos doutros lugares; xente que temos influencia e vivimos inseridos noutras realidades.

Por iso o papel dos galegos e galegas residentes e con dereito a voto en Catalunya é especialmente interesante. Son unhas eleccións onde se prevé un cambio de goberno, pero onde as maiorías absolutas semella que non están ao alcance de ningún partido político. Polo tanto, malia a teórica ventaxa de Artur Mas (CiU) para acadar a presidencia da Generalitat, as eleccións do 28 de Novembro serán claves para determinar a gobernabilidade de Catalunya os vindeiros 4 anos. O galego en Catalunya atópase cunha papeleta considerábel. Así, en tempos nos que o soberanismo é un fenómeno sociolóxico case maioritario, concorren ás eleccións 3 formacións diferentes que teñen como proxecto político a independencia. Un momento clave, unha encrucillada no futuro deste país, que se demostra nestas e noutras contradiccións. Ademáis, do lado do españolismo o PP, Ciutadans e UpyD compiten por un mesmo electorado. Nin sequera os partidos políticos que ocupan a centralidade (PSC e CiU) foron capaces de facer campañas en positivo!

O galego en Catalunya pensa, antes de votar, en clave galega. Identifícase primeiro cun dos tres actores de referencia que ten na política galega: o BNG, o PSOE e o PP. E logo chega o complicado, a traslación ao panorama político catalán, onde CiU, ERC, PSC, PP, ICV-EUiA, Ciutadans, Solidaritat Catalana ou calquera outra formación pode ser obxeto de recibir o voto. É ben curioso ver a xente que en Galicia votaría ao BNG decidirse entre CiU, ERC, ICV e Solidaritat, ou ver como votantes en Galicia do PP acaban por apoiar ao PSC (sí, ao PSC) en Catalunya ou á propia CiU. As propostas políticas son moitas e diversas e iso distorsiona aínda máis este tipo de (importantes) decisións: a papeleta de escoller os gobernantes do lugar onde vives.
En primeiro lugar temos unha Convergència i Unió liderada por Artur Mas. O gañador das dúas últimas eleccións que, desta vez, aupado polas críticas ao tripartit e pola realidade da crise económica, semella que vai dar o estirón necesario para formar unha maioría estábel de goberno. Aínda así, será complicado que acade a maioría absoluta.

Logo temos ao Partit dels Socialistes de Catalunya, o PSC. Liderado con man de ferro polo actual President, José Montilla, buscou durante a campaña a complicidade do seu electorado tradicional (cataláns de procedencia andaluza, entre outros grupos humáns) e o contraste coa burguesía catalá, que encarna CiU. Semella, segundo as enquisas, que o PSC acadará o peor resultado da súa historia. Un candidato gris, o anuncio de que non se reeditará o tripartit e unha campaña máis que discutíbel, fan do PSC unha víctima de si mesmo e do contexto político.
Malas perspectivas para a terceira forza política desta lexislatura que remata, Esquerra Republicana de Catalunya. Logo de ter sufrido escisións (unha parte do que actualmente é Reagrupament, liderado polo ex-conseller Joan Carretero e membros importantes que agora militan en Solidaritat Catalana per la Independència, como Uriel Bertran) ERC asume un desafío diante destas eleccións en Catalunya. Coa candidatura de Joan Puigcercós consúmase o dominio do presidente de ERC sobre a estrutura partidaria dos independentistas e, cando menos, arquívanse as loitas internas cos partidarios da corrente de Carod-Rovira. En todo caso, ERC agarda non cumplir os pronósticos que reducirían á metade a súa representación no Parlament, que agora mesmo é de 21 deputados (sobre un total de 135).

No vagón de cola atopamos a un PP cunha Alicia Sánchez Camacho como candidata e con perspectivas de aumentar a súa representación, a unha ICV-EUiA que será a que mellor resista os efectos de ocupalo goberno (grazas a ter a un bo candidato como Joan Herrera) e uns Ciutadans que aspiran a repetir os 3 deputados que xa teñen nas Cortes.

Agora ben, o grande desafío preséntaselle ás forzas extraparlamentarias, nomeadamente a 4. Reagrupament Independentista, Solidaritat Catalana per la Independència, Unión Progreso y Democracia e Alternativa de Govern. Levan como cabezas de lista a Joan Carretero, Joan Laporta, Antonio Robles e Montserrat Nebrera. Todos eles coñecidos e con traxectorias políticas (ou públicas) coñecidas (Carretero en ERC, Laporta no Barça, Antonio Robles en Ciutadans e Nebrera no PP).

Polo tanto, o noso paisano ten ben onde escoller. Unha democracia real, con alternativas ben diferenciadas e con até 6 forzas políticas con representación institucional. Aínda así, a fin de contas, todo se decidirá nese instante onde cada quen decide qué papeleta coller e introdúcea na urna. A papeleta resolveráse este domingo 28 de Novembro.

*(1) http://www.idescat.cat/territ/BasicTerr?TC=5&V0=3&V1=0&V3=3162&V4=3163&ALLINFO=TRUE&PARENT=25&CTX=F

__________________

Recorda que tamén podes ler esta crónica aquí: http://www.radiofusion.eu/manager.php?p=FichaNova&ID=8471

28N: Els videos de campanya

2010-11-16T15:22:00.003+01:00

M'encanten les campanyes electorals. Èpoques de creativitat al servei d'una opinió pública difícil de mobilitzar. La seva màxima expressió són els videos de campanya i precampanya. Per això, de tots els que he vist, agafaré uns quants (els millors, segons el meu parer, o els únics, en cas que no tingui on escollir) i els comentaré aquí.

CiU

CiU està fent una campanya espectacular a internet. Primer, deixa enviar SMS gratis a la seva campanya "SMS pel Canvi". Després, crea l'aplicació que fa possible personalitzar la notícia del votant que no va a votar i possibilita la victòria del tripartit. Al marge d'això, el video està prou bé. Millor que el de 2003 (on Mas era encara vist com el delfí de Pujol) i que el de 2006 (embrutat amb el Confidencial.cat).

ICV-EUiA

Iniciativa ja va trencar la precampanya amb uns cartells sorprenents on sortia el seu candidat en blanc i negre i sense somriure (dos ítems bàsics del màrqueting polític!). Tot i això, la bona imatge de l'Herrera i la bona campanya (també el video) pot fer que treguin bons resultats.

PSC-PSOE

Un altre tòtem del màrqueting va saltar pels aires fer campanyes en positiu. El PSC (amb "Artur Mas de lo mismo" i "Ni de dretes ni independentistes") ha mogut una mica la campanya electoral. A nivell de videos, crida l'atenció veure en Montilla sense ulleres; més proper encara. Un bon video d'una campanya, al meu parer, molt dolenta.

ESQUERRA

Esquerra ha plantejat una campanya al voltant del concepte de la "Gent Valenta". Una bona idea que, però, no va molt més enllà. D'ERC n'he triat dos videos (un de les seves joventuts) que separen la vessant més institucional de la creativitat al servei dels 'gags' del Polònia.

PP de Catalunya

Fan tota la campanya a nivell audiovisual en castellà. Pinten a tothom com si fossin gairebé terroristes...Però de ben segur que la por, un altre cop, els sortirà bé per guanyar vots!

CIUTADANS

A nivell tècnic està molt bé que juguin la carta de que els recordin per la "anècdota" de les anteriors eleccions. Pel camí s'han deixat mig partit i, malgrat centren la seva acció en dos temes (toros i llengua) potser repeteixen presència al parlament.

SOLIDARITAT CATALANA

Malgrat el que es podia pensar, SI no està explotant la imatge pública del seu candidat (Joan Laporta) i s'està centrant en qüestions com ara l'espoli econòmic d'Espanya a Catalunya.

REAGRUPAMENT INDEPENDENTISTA

Reagrupament sembla estar fent una campanya molt 'low cost'. En tot cas, el missatge és més romàntic que els que envien SCI i ERC, a la recerca d'un vot més nacionalista i militant dins l'espectre independentista.

ALTERNATIVA DE GOVERN

La formació de la Nebrera presenta un anunci escandalós. Potser volen crear una mica de rebombori, davant la no-aparició d'Alternativa a les enquestes. En tot cas, podria ser considerat com una manca de respecte a les institucions públiques d'aquest país.

UPyD

La pitjor campanya amb diferència. La presenten en un bloc (no en un web) i no tenen video de campanya, almenys a la xarxa. Només històries amb el seu candidat (Antonio Robles) voltant per Catalunya i visites de la Rosa Díez i el Fernando Savater que no penso penjar. Espero que m'enteneu ;)

Viaxes: Un galego máis

2010-11-16T00:08:00.000+01:00

Viaxes: Un galego máis

O derradeiro curso (III)

(15/11/2010)

O derradeiro curso ten sido un ano de viaxes. Fun a Alemaña, por primeira vez na vida. E tamén fun a Galiza, a Compostela; á capital do meu país. De certo, destes desprazamentos, saco moitas experiencias. Primeiro, o agarimo da miña xente. Todas e cada unha das persoas coas que tiven a oportunidade e a sorte de compartir momentos. Esa xente que incluso coreou o meu nome ("Silvio Falcón mola mogollón" ??, pregúntome eu!!) ou que atopou en min alguén en quen confiar. Ese tipo de situacións son regalos. Presentes de xente que sabe de min polo facebook, por este blog ou por calquera das cousas nas que participo e que non precisou de máis razóns para depositar a súa confianza en min. A todos eles e elas, só darlle as grazas. Chegará o día no que, agardo, poida devolver tales mostras de agarimo.

O último curso, polo tanto, ten sido de emocións fortes. Dende dicir ranciadas ou rememorar vellos momentos asemblearios ("É evidente...") ata construír novas redes de comunicación da mocidade galega europea ou renovar os esforzos para seguir loitando por unha Galiza Ceibe. Co avión exercendo de segunda casa, tiven o privilexio de profundizar na realidade dos galegos e galegas; tiven a sorte de sentirme, de novo, un galego máis. Caín na conta que todo aquilo que defendo non tan só forma parte dun formulismo ou dunha ideoloxía. Din coa resposta. E tiven a proba de que o que pensaba non só era como eu dicía, senón que incluso ía máis alá. E nese marco, o continuo exercicio de conexión entre a Galiza territorio e a Galiza exterior debe continuar, se cadra, con máis forza. E síntome responsábel desa tarefa para o ben do país.

Pero agora tocará centrarse en traballos e exames. En notas e en disfrutar dos meus, aquí en Catalunya. Os grandes desafíos, chegarán. Ao tempo.

Máis apuntamentos no bloc de notas do Derradeiro Curso

Paella de despropósitos

2010-11-08T20:41:00.001+01:00

Paella de despropósitos

Non sei se vos pasa, pero a min sí. Sempre me gusta escribir sobre cousas pasadas, supoño que polo feito de recordalas. Aínda así, en moitas ocasións tentei escribir sobre a marcha... E realmente non é o meu; o tempo ordena ideas e trae á memoria momentos memorábeis. E tamén será así desta volta.

Viaxei a Nürnberg ao Congreso Europeo da Xuventude Galega. Considerei que tiña tanto dereito a asistir como calquera outro galego do exterior, malia non gustarme participar das actividades da SX de Emigración da Xunta. Normalmente ancladas nos tópicos e no folklorismo, estas actividades só intentan xustificar a existencia deste ente, sen reflexionar e/ou intentar artellar de xeito efectivo a diáspora galega ao redor das institucións públicas galegas. E por qué? Sempre é mellor preservar as redes clientelares, lideradas históricamente polas familias ao mando dos Centros Galegos. E por iso alí fun. A dar a miña opinión e a coñecer xente na miña mesma situación.

O venres 5 foron chegando os diferentes participantes. Xente de Croacia, Catalunya, Euskadi, España, Holanda, Alemaña, Suiza, Reino Unido e outros puntos de Europa démonos encontro no Albergue Xuvenil de dita localidade alemaña. Foron tres relatorios: un relatorio sobre retorno, outro sobre comunicación dende as entidades galegas do Exterior e o derradeiro sobre habilidades directivas. Ámbolos tres, coordinados e impartidos por 4 cargos da SX de Emigración da Xunta de Galicia. Unha mostra máis do aperturismo do goberno de Feijóo. Todo controlado, por se algo saía mal. Ou non?

Os mozos e mozas alí reunidos demos batalla. Cada un dende a súa problemática, dende o seu xeito de ver a diáspora galega, non se plegou únicamente ao pensamento promovido dende a SX de Emigración da Xunta de Galiza. Primeiro, á maioría non lle gustou que 3/4 dos poñentes (sí, todos agás un!) falaran en castelán. Segundo, no relatorio sobre retorno, houbo quen non quixo aceptar que "El anteproyecto de la Ley de Retorno de la Xunta de Galicia no pretende favorecer ni desfavorecer el retorno a Galicia". Para qué existe a SX de Emigración, entón? E, por último, tamén foi clave ver cómo se reivindicou como emigrantes ás colectividades de dentro do Estado e cómo se propuxo, como medida para promover o retorno, que o galego sexa de esixencia coñecida para ser funcionario da Xunta de Galiza.

E sí, coñecín xente moi interesante de moitos puntos de Europa. A eles agradecerlle todo. E a José Manuel, ese galego de Verín que nos serviu o venres a cea e a serve tódolos días no CG de Nürnberg, darlle as grazas pola paella. Sí, estaba boa. Pero como di meu pai, "a culpa non é del, é de quen o manda".

Castanyes

2010-10-30T14:57:00.001+01:00

Castanyes

O derradeiro curso (II)

(30/10/2010)

Tempo de castañas, tamén neste ano do derradeiro curso. Como non podía ser doutro xeito, toca celebralo con panellets daquí e castañas de Galiza. Unha vez máis, un pequeno paseo pola miña identidade dual. Unha identidade na que me sinto cómodo...Sobre todo en materia gastronómica!

Así, sen case darme conta, xa estamos en Novembro. Tempos de samaín e magosto. Tempos de radio en galego en Catalunya, tamén, coma sempre. Non nos baixamos do barco do compromiso, os galegos e galegas que residimos na diáspora. Estamos movéndonos, e facendo (cada día) máis cousas positivas, para falar do nos país polo mundo adiante. E aínda que os profesores apretan neste derradeiro curso, o tempo comprímese (e de qué xeito) para seguir contribuíndo con pequenos esforzos á obra da que Castelao nos falaba. Esa na que non sobraba nada nin niguén. Na que non sobran as tradicións celtas (coma o samaín), nen tampouco calquera de nós.

Tampouco vai de máis coñecer outras tradicións, outras culturas, neste tipo de festas. Porén, cambiache a cara ao ver polos Mercats de Barcelona (Boqueria incluída) sacos cheos de castanyes gallegues (a prezos siderais, todo sexa dito). Un golpe máis ao tópico gastronómico que envolve as 4 provincias, máis tamén unha pequena honra para nós nestes tempos na que nin as administracións se esforzan por reivindicar o que é noso. Un pequeno gozo de patriota cando os meus compañeiros, deste último curso, degustan o fruto do castiñeiro coma se fora unha delicatessen.

E todo, grazas ás castañas, as lareiras, ao lume que quenta nos nosos fogares. E os libros que nos acompañan, tanto homicidos en Consellos Nacionais como as aventuras do inspector Leo Caldas. E ás mantiñas que cubren as nosas pernas. E ao outono que me viu nacer. E á névoa e á choiva que non chegaron (aínda) a esta costa mediterránea. Todo, en realidade, grazas a todo ao que boto de menos. Todo o que somos. Castanyes.

Máis apuntamentos no bloc de notas do Derradeiro Curso

Ás Carreiras

2010-10-04T21:53:00.003+01:00

Ás carreiras

O derradeiro curso (I)

(04/10/2010)

Eu son dos que chegan tarde a clase. Sí, é un defecto. Supoño que é un mal xeito de comezar o derradeiro curso. O certo é que non me gusta andar con présa. E a grandes males, grandes remedios. O importante é chegar, non si? Non ía ser menos este apartado dentro do meu blogue. Sí, curiosamente, no derradeiro curso é cando o comezo. Non hai qué facerlle!

Quero comezar rememorando algunhas das cousas que me teñen acontecido estes anos na Facultade de Dereito da UB. Dereito? Sí, aló están os estudos de Ciencia Política, supoño que por perpetuar a miña pertenza as minorías, neste caso universitaria.

A verdade, tiven bastante sorte coa xente coa que me tocou compartir experiencias, exames e traballos. Non me vou queixar, para nada. Fomos quen de imaxinar un verdadeiro exército de Islandia, os cen mil fillos de Gudjohnsen, ou de trocar o slogan electoral do actual reitor (Dídac Ramírez) "Farem UB" por un moito máis contundente: "Farem diners". Imaxinamos tamén como de difícil sería a adopción dun tratado (sobre todo para parellas homosexuais, que seica España lle pon problemas) ou a loxística de celebrar unha reunión nun órgano (tanto nos valía o da Igrexa coma un pulmón).

Como bos politólogos, puxémonos a solucionar a crise. Acudir máis á misa e invadir Portugal eran as opcións máis realistas, sí. Máis as medidas en política internacional non quedaban aí, non! En Italia descubrimos o pai da patria: Giovanni Ranna! Pero non só de política vive o home; nós tamén cultivamos o mundo do espectáculo: de seguido entendemos que Carod era o cazador dunha particular versión de Bambi e que o príncipe de Bel-Air e o de Beckelar debían de ser primos. No delicado terreo das artes plásticas, aprendemos a debuxar patos asasinos con corbata, algo que nin o propio surrealismo de Dalí soubo apreciar. Aínda así, logo de tan enorme esforzo creativo, quedounos tempo para elaborar un novo draft na NBA, encabezado por Talcott Parsons co número 1, con David Easton co número dous (e seleccionado polos Grizzlies!) e cunha meritoria 29º posición en primeira ronda para Esping-Andersen.

Cantas cousas, pensaredes. E aínda faltan moitas máis, como por exemplo a lista (infinita) de persoas ás que sobreviviu (e sobrevivirá) Fraga; entre eles ao cazacocodrilos Steven Irwin! E, seica, de paso, fixemos a carreira, que no vindeiro 2011 habemos rematar. Ás carreiras, iso sí, que con tanta creatividade, coller apuntes non era sinxelo!

Máis apuntamentos no bloc de notas do Derradeiro Curso

Medios? Eu digo mitjans

2010-09-20T19:36:00.001+01:00

Medios? Eu digo mitjans

O debate sobre a necesidade e viabilidade duns medios (nomeadamente xornais en versión tradicional e dixitais) en galego xa deu comezo. O certo é que, despois do peche de medios como Gznacion, Vieiros, Chuza, e o cese da publicación en papel da cabeceira histórica do nacionalismo, A Nosa Terra, a situación non é para menos. E supoño que é natural que eu, como xa é costume, contraste a nosa situación coa que atopamos no país que me acolle e do cal son cidadán: Catalunya.

Catalunya dispón duns medios privados en catalá envexábeis. Por un lado temos o histórico "Avui", que se vende en toda Catalunya, íntegramente en catalá. Porén, hai relativamente pouco tempo, a empresa editora de "El Punt" (xornal en català especializado en edicións locais: unha versión ampliada e exhaustiva do proxecto que representa "A Peneira") mercou o Avui. Polo tanto, Avui/El Punt é o proxecto de tirada nacional e comarcal que lidera o xornalismo nacional català. Ademáis, atopamos tamén a versión en papel (traducida do castelán) que publica "El Periódico". Xa no plano local e comarcal, a cantidade de xornais en català é enorme: Regió7, Diari de Girona, Diari de Tarragona e Diari d'Andorra entre outros. No mundo dos deportes atopamos "El 9 Esportiu" (que forma parte do proxecto Avui+ElPunt). E atención, e breves sairá un novo xornal (en papel) en català apadriñado por, entre outros, Albert Om e Toni Soler: Ara Notícies.

Logo temos os xornais dixitais. Temos Vilaweb, o Vieiros galego, e logo unha infinidade de proxectos interesantes e de diferente cuño como: La Malla, Directe.cat, E-noticies ou Nació Digital.

A situación na Galiza? En papel, Galicia-Hoxe, A Peneira e anacos (cada vez menos importantes) de "Xornal de Galicia". En norma AGAL sobrevive tamén o "Novas da Galiza" . Os dixitais que sobreviven: A Nosa Terra e Galicia Confidencial.

Pero a situación máis grave é a que se da no mundo da radio. Máis aló dos medios públicos (con TV3 e Catalunya Ràdio como referentes), incluso o grupo Godó creou unha radio xoven, catalanista e sen complexos: RAC1. Ése é o exemplo á seguir; ese é o modelo a construír na Galiza. RAC1 é líder dos medios radiofónicos en Catalunya, con programas de calidade e a profesionalidade de xente comprometida co país que, por un motivo ou outro, saiu de Catalunya Ràdio.

A quen non lle gustaría ver a Xurxo Souto nun proxecto radiofónico privado de carácter nacional na Galiza? Ou unha redacción de deportes que fose máis alá da programación da Radio Galega? O modelo RAC1 é o modelo a seguir. Pero na Galiza, os medios privados síguenlle a estela á televisión do Grupo Godó, 8tv, unha sorte de V Televisión que mestura contidos en català e en español. E, nese proceso, todos perdemos. Sobre todo a lingua. Por iso, eu digo mitjans. En català, lliures i de qualitat. En galego, libres, de calidade... e comprometidos co país.

Despedidas

2010-09-10T16:14:00.001+01:00

Despedidas

Non son amigo de dicir adeus. De feito, moita xente non recoñece en min a grande timidez que encerro. Sei que é un tópico. Sei que semella incluso un mérito ser tímido. Pero é a verdade. Moito lle terei que agradecer a miña nai que me obrigara a baixar á Libraría "Pili"( na avenida de Portugal ourensá) a mercar algún bolígrafo ou lapis para a escola, cando aínda era un cativo. Supoño que unha parte dese Silvio, meniño, tímido, calado e despreocupado aínda vive en min. E socio do Xabarín, claro! Aínda así, os que vivimos grandes cambios gardamos un dobre sentimento: por un lado perdémoslle o medo aos inevitábeis xiros da vida (que sempre foron mellor do que podiamos agardar) e por outra banda non queremos implicarnos emocionalmente nestes cambios. E por qué? Porque doe.

A pesar da miña curta idade, como sabedes, tiven que emigrar coa miña familia. Ou, mellor dito, emigraron eles comigo. Xa dirán moitos: a mesa cantinela de sempre, outra vez o mesmo! Non se trata dun simple lamento, ou da morriña que proclamaban nos 90 algúns emigrantes en programas de reencontros da TVG. Trátase dalgo máis. De feito, o máis dramático dos cambios non é o teu entorno. O duro non é (só) chegar e sentirte un estraño. O máis difícil é verte obrigado a cambiar, a convertirte pouco a pouco nalguén diferente do que eras. Se cadra, porén do máis difícil de vivir, é daquilo que ao final tiras máis proveito. Convérteste nun "gallec de Barcelona" ou nun "catalán de Ourense". E entendes que iso te diferencia de todos. Duns e doutros.

Non me gustan as despedidas, dicía ao comezo. Despedirse dalgo supón finiquitalo; superalo e mirar cara adiante. Iso facémolo constantemente. Supoño que nunca superei separarme do meu país, e tampouco me gusta facelo da xente. Mais descubrir e formar parte doutro foi o regalo máis bonito que me fixeron nunca. Por iso me acostumei a vivir nun porto onde a xente vai e vén; onde ninguén permanece de xeito estábel. E, curiosamente, son eu agora quen fica no mesmo sitio, sen moverse. Puta da vida!

Decisións

2010-09-04T23:09:00.000+01:00

Decisións

Sigo abraiado de ver pasar o tempo. Hai ben poucos anos a miña maior preocupación era qué bacharelato escoller. A estas alturas, moitas cousas máis son as que están por decidir. Aínda así, os escépticos relativizamos todo iso. Ningunha decisión, en si mesma, debe ser tan importante.

A educación de hoxe, en moitos aspectos herdeira da do franquismo, aínda se basea no medo ás decisións. En definitiva, no medo ao cambio. Quen de vós non escoitou a típica frase de: "Cando chegues a ese curso, terás que estudar moito". Para qué te prepara, ese tipo de afirmacións? Para qué serve a cantinela ameazante do profesor ao comezo do curso máis que para gañarse o respeto do seu alumnado? A verdade, sempre odiei eses falsos vaticinios e o vicio de meter o medo no corpo de quen ten que tomar decisións. Que xa bastante difícil é acertar.

En pouco tempo comezarei o derradeiro curso da carreira. Máis aló? Moitas cousas, sen dúbida; son moi novo. Cal é o problema, entón? Sen dúbida, o camiño a escoller. Másters, posgraos, inglés, oposicións, doutoramento... Por qué non empregaron o tempo no que se adicaban meter medo a darnos coñecemento das nosas opcións a medio prazo? Construíuse, logo, unha mocidade incapaz de tomar grandes decisións; incapaz de asumir riscos. Unha mocidade pouco implicada políticamente (ese medo terá algo que ver?) e que é tan só un refrexo do seu entorno. Unha mocidade pouco emprendedora, que dirían os que estudan ADE (será estudar ADE a súa vocación?).

Supoño que o que máis se bota de menos é que te ensinen a aprender. De feito, no mercado laboral é o que che piden, de moitos xeitos diferentes: "recíclate", "aprende idiomas", "non cadras co perfil que buscamos", "queremos xente emprendedora"... Para iso hai que estar nun continuo proceso de aprendizaxe; de saber diferenciar o gran da palla. Incluso para ser ti quen digas "esta empresa non cadra co traballo que eu busco". Valores, ética? Sí, se cadra sí.

E qué vou facer eu? Supoño que, polo momento, non facer caso ás voces agónicas daqueles que me esixan unha decisión instantánea. Ás veces para escoller o mellor, simplemente hai que gañalo a pulso. E "reciclarse", estar en continuo movemento cara aquilo que ti queiras facer. E encherse a ver webs de másters, sí. Desgrazadamente, iso tamén.

Independentisme d'estiu

2010-08-24T18:08:00.000+01:00

Independentisme d'estiu

La veritat és que m'ha sorprès trobar-me una situació com l'actual a l'independentisme català en tornar de Galícia. Ja vaig comentar, en l'article "Catalunya 2010", com estava el panorama de cara a les eleccions catalanes d'aquesta tardor. Tot semblava fàcil d'explicar fa uns mesos; en canvi, ara sembla que no hi haurà només una (ni dues, recordem ERC) candidatures que defensin la indepèndencia a la pròxima legislatura.

La irrupció en política de Joan Laporta ha estat, veritablement, un malson per a aquells que ja perfilaven un projecte polític on ell i en Joan Carretero fossin els líders. En canvi, l'ex-president del Barça ha preferit mantenir una certa autonomia (creant el seu propi partit, Democràcia Catalana) i anant de la mà d'en López Tena (ex-conseller nacional de CDC) i Uriel Bertran (ex-conseller nacional i ex-diputat d'ERC). Aquesta tríada que, durant aquests dies, presentarà llista a les primàries que organitzarà Solidaritat Catalana per la Independència. Una aposta ferma que compta amb el suport de gent ex-ERC, ex-CiU i ex-Reagrupament. Tot un desafiament als partits tradicionals, que han rebutjat d'integrar-se en aquesta coalició.

Tot i això, SCI continua les negociacions amb Carretero. Reagrupament, l'associació presidida per l'ex-conseller, ja havia escollit els seus candidats, tot i que oberts a la negociació amb d'altres grups independentistes. Però les desavinences (personals, polítiques i d'estratègia) que han sorgit entre Carretero i Laporta dificulten el pacte abans dels terminis establerts pel calendari electoral.

Per últim, tenim a en Joan Puigcercós en una situació complexa. Si recordem l'últim Congrés Nacional d'ERC, es presentaren a la presidència d'ERC tres candidatures més enllà de la guanyadora. Dos dels candidats són ja fora de l'organització republicana (Renyer i Carretero), a més del citat Uriel Bertran (que optava a la secretaria general). Aquesta situació interna, acompanyada de l'anunci de que en Carod-Rovira no participarà de la campanya de les properes eleccions, mostra un futur incert per a ERC. Tot i això, ERC aguantarà i potser esdevindrà clau per a futurs governs i per a la consecució de la independència del país.

Independentisme d'estiu, sí; però encara manca veure què passarà aquesta tardor...Una tardor on es decidirà bona part del futur de Catalunya.

Chorar [Epílogo]

2010-08-18T17:54:00.000+01:00

Chorar [Epílogo]

Caderno de Viaxe (X)

(18/08/2010)

Pensei en escribir un epílogo a esta primeira andadura do caderno de viaxe. Non son dos que disfruta ao contar a súa vida, pero este verán marcou unha clara excepción. Agardo poder retomar as boas sensacións que me deu este pequeno caderno.

Onte cheguei a Barcelona. Todos chegamos cansos, logo de horas de viaxe por carretera. Fomos durmir cedo; o primeiro deles, meu irmán. Aproximadamente ás 11 da noite, levantouse chorando e dirixiuse até onde se atopaban meus pais. Asustounos cando dicía "non podo durmir. Teño añoranza". Sí, non dixo morriña. Probablemente porque nunca lle ensinamos esa palabra, na casa. E penso que non é casualidade.

Preguntámoslle de qué tiña "añoranza". El respondeu, entre choros, un lacónico "do sitio". Xa máis tranquilo, fomos á cama. Eu cuestioneino sobre onde lle gustaría vivir. Esas preguntas que sempre me fixen eu, pero que nunca pensei que lle faría a el. Contestoume unha frase que non esquecerei endexamáis "A medio camiño entre aquí e alá, a nosa terra natal". Logo decatouse que eu non nacín na Galiza, e explicouse: "Ti non naciches en Galicia, pero ti tamén es galego". Hoxe, máis tranquilo, xa non estaba tan triste... Pero reclamoume onde estaba a súa revista Retranca.

Supoño que non estou eu para dar leccións. Pero cando un neno de 11 anos entende o crudo de vivir fora do seu país, dá moito para pensar. Sobre todo cando, a día de hoxe, meu pai xa comezou a aforrar para poder ir de viaxe o ano que ven.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Durmir sen mantas

2010-08-16T17:20:00.000+01:00

Durmir sen mantas

Caderno de Viaxe (IX)

(16/08/2010)

Despedida. Festas, viaxe e recordos. Nunhas horas emprenderei o camiño de volta. Un retorno á miña cidade; á miña casa. Volver a Catalunya; volver a Barcelona. Con ganas de reencontrarme coa outra parte de min, coa xente á que tamén quero. Devecendo por pasear por a Diagonal ou por comezar unha nova tempada do Barcelona Atlàntica. Jo també m'enyoro Catalunya.

Dicía Xesús Ferro nun "Ben Falado" que os galegos sempre vemos as dúas caras dunha mesma moeda. Daquí podemos explicar tamén a complexidade da nosa autoafirmación como nación. Máis tamén podemos ver o positivo da nosa capacidade de entender e compartir outras identidades. Un gran patrimonio que non soubemos explotar de todo: unha Galiza comprensiva e con ganas de compartir.

Mañá martes voltarei a durmir sen mantas. Terei deixado moitas cousas sen facer.; prego que me disculpedes. Pero non hai qué facerlle. Seica, como na película de Garci, toca "Volver a empezar". E pechar, momentáneamente, este pequeno caderno de viaxe.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Lume

2010-08-09T17:05:00.000+01:00

Lume

Caderno de Viaxe (VIII)

(09/08/2010)

Vello e triste compañeiro. O lume, sí. Cousa rara sempre foi non atopar un estío sen a visita do elemento vermello. Tamén, coma sempre, as malas linguas sempre acertan máis do que a moitos nos gustaría. E é que a crise trouxo recortes tamén na composición dos efectivos contra o lume. Ou, polo menos, iso é o que di a xente a pé de rúa no concello de Lobios. Aínda así, a xestión do incendio non está á ser unha maravilla...Mentres vos escribo escoito (e vexo a escasos 40 metros) avións e helicópteros cargar auga no embalse de Lindoso (no río Limia). E o peor de todo é que, como case sempre, nunca se chegan a esclarecer as culpas de tan inconsciente acción. Unha mágoa.

Algunhas aldeas da parroquia de Río Caldo (Lobios) tiveron que ser desaloxadas no día de onte. O certo é que na miña retina aínda gardo outras ocasións (innumerábeis) nas que vin como a xente loitaba para que o lume non tragara as súas casas. Xente que só ten a súa casa. Nada máis. Entón, a quen se lle ocorre? Qué intereses se agochan detrás dese tipo de accións? Sen comentarios.

Quédame menos dunha semana de estancia en Galiza. O caderno de viaxe aínda ten moito que falar, non vos asustedes. Por exemplo: tocoume ler as coplas no Ardenoite, festival "teloneiro" das festas da parroquia de Grou. Xa vos contarei, xa. Pero entre o lume e o comezo da conta atrás, un non está para moitos trotes.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Festas, augas e leiras

2010-08-02T17:44:00.001+01:00

Festas, augas e leiras

Caderno de Viaxe (VII)

(02/08/2010)

Acouguei un pouquiño nos meus paseos pola Galiza. O certo é que se achegan as festas das parroquias da miña zona e, como non pode ser doutro xeito, teño que estar aí ao pé do cañón. Realmente non podo pasar sen falar da festa máis popular (en tódolos sentidos da palabra) da Baixa Limia. A Carretada do concello de Lobios. O traballo en recuperar unha vella ferramenta de traballo do agro galego foi un dos principais reclamos para que, no pasado ano 2009, acudiran ata Lobios máis de 2000 persoas para presenciar as carreiras de carros tirados por persoas. Sen dúbida, algo espectacular e a ter en conta. Un pasiño máis cara á superación do pasodobre, das cancións de La Quinta Estación ou das bailarinas en saias minúsculas. Non simplemente é algo mellor; senón que é algo máis noso. Podedes consultar o programa 2010 na seguinte ligazón. Totalmente recomendábel!

Porén, non podo deixar de falar de cousas menos agradecidas. Por unha banda, a vergoñenta tourada organizada polo veciño concello de Muiños. 45.000 euros é o gasto final das festas 2010 deste concello (subvencionado, como non, pola Xunta e a Deputación do señor Baltar). Á corrida de touros irán dous famosos: Víctor Janeiro e Canales Rivera. Non é absurdo impoñer tradicións alleas? En qué pensa a xentiña que vai pagar os 20€ de entrada? Sen dúbida, Galicia mellor sen touradas.

E das augas e as leiras, qué vos vou contar. O principal cabalo de batalla do rural galego! Que se o marco estaba aquí, que se che poño unha denuncia... Unha mágoa revisitar esta peculiar forma de enfrontamento intracomunitario. Pero ollo, tamén fala moi ben do que é o noso país. Un sitio no que sobra auga e tamén leiras!

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Irmãos

2010-07-31T16:46:00.000+01:00

Irmãos

Caderno de Viaxe (VI)

(31/07/2010)

Os nosos irmáns. O outro día fixen unha escapada á veciña Portugal. Concretamente, viaxei a Viana do Castelo, unha fermosa vila atlántica do norte do país luso. Sorprendeume gratamente o fermosa que é esta pequena cidade e tamén a gran cantidade de locais que tiñan pegado nas súas portas un distintivo de benvida aos galegos e galegas. Unha bandeira galega que dá para pensar, pois a relación entre as dúas beiras do Miño sempre foi curiosa.

Eu mesmo experimentei por primeira vez a inmensidade do mar na costa portuguesa. Sí, foi alí, en Viana do Castelo. De novo, unha volta ao pasado.

Quedei sorprendido pola peculiar fermosura dos lugares que habitan os galegos do sul. Tamén me sorprendeu ver como nas autopistas non hai barreira; incluso cando tes que pagar! A portagem podería acabar en re-portagem dunha persecución?! A verdade é que falamos dun país moi semellante ao noso. A súa rica gastronomía, a súa concepción da política ou mesmo a súa paisaxe (neste caso só a do Norte) aproxímanse en grande medida ao que atopamos no sur da Galiza. Chamoume a atención ver cartaces (permanentes!) do PCP e do Bloco de Esquerda polas rúas de Portugal, configurando unha mestura entre o clásico e o moderno. A modernidade de estar sempre aí, actualizando e visibilizando o descurso incluso cando non hai eleccións á vista. O elemento clásico ven do medio utilizado: un cartaz pendurado dunha farola.Máis sinxelo imposíbel.

Portugal, unha nación moi patriota e orgullosa, é un espello no que mirarse. Incluso aínda que moitos pensen en nós como españois; incluso aínda que non saiban demasiado sobre nós. Os nosos "irmãos" están aló. A 15 quilómetros da miña casa.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Expectativas

2010-07-27T20:51:00.003+01:00

Expectativas

Caderno de Viaxe (V)

(27/07/2010)

Supoño que ao ver o título ides pensar que o día da Patria Galega non colmou as miñas expectativas. De feito, sí que as colmou; incluso superounas. O que sí acontece é que tiña a sensación de non vivir algo novo. O motivo non o sei. Pero a sensación foi un tanto estraña. Todo comezou o día 24: a ofrenda froral a Rosalía e Castelao marcaba o comezo das celebracións. Unha Compostela preparada para os festexos do apóstolo estaba tamén ateigada por unha multitude de visitantes foráneos. No medio de tanta multitude, vinme obrigado a aprender (dunha vez por todas) as rúas da capital galega.

Tres anécdotas. Aina foi quen me acompañou a Compostela. Ela, catalana de nacemento e devoción, quedou absolutamente abraiada da forza mobilizadora do nacionalismo da Galiza. Na manifestación levou unha bandeira independentista catalá, seguramente máis orgullosa ca nunca. E por qué? Supoño que polo mesma razón que eu levo a estreleira ás manifestacións en Catalunya. Cando estás fora do teu sitio, daste conta do que es; de qué te diferencia do entorno no que resides. Malia que disfrutes do que alí tes ou te acabes por adaptar. Iso foi o que lle pasou, a ela tamén, no seu pequeno exilio vacacional.

A segunda anécdota fala de min. Mentre estaba na manifestación ou mentres paseaba polo Festigal saudei a moita xente. Aínda así, marchei cunha sensación ben curiosa. O feito de que me (re)coñecían máis persoas das que eu mesmo podía identificar. Sentinme incluso observado, e, como diría meu pai "por guapo seguro que non era". Polo tanto, desculpas aos que non foron saudados. Eu, tímido dende sempre, entendín por fin a forza dos medios electrónicos e das redes sociais en particular. Unha grata sorpresa.

A identidade dual tamén se cruzou comigo. É a terceira cousa que vos teño que contar. Nun dos concertos do 24 de Xullo do Festigal case toleo ao ver abanearse unha estelada no mesmo pao que unha estreleira. Sentinme totalmente representado; incluso podería dicir que completo. Alá fun, ao seu encontro. Atopeime con compañeiros das JEN-PSM, das JERC e das JNC. Tamén de GA e EGI. Para todos eles, dende aquí, unha aperta enorme. Fun feliz de atoparme comigo mesmo, falando catalán no Campus Sul da USC. Como tamén o fun de atoparme con insignes galaico-cataláns na miña particular peregrinaxe polos locais de Compostela a noite do 24.
Expectativas cumpridas. Déja vu considerábel. Felicidade de ter aparecido entre os meus compañeiros do BNG e Galiza Nova. Tamén de ter axudado cun pequeno gran de area a tan difícil tarefa organizativa. Moi contento de facer visíbel a construcción dunha Galiza universal na manifestación do 25X. Pero aínda queda viaxe por diante. E moitas expectativas que cumprir.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Viaxe á casa

2010-07-24T02:45:00.002+01:00

Viaxe á casa

Caderno de Viaxe (IV)

(23/07/2010)

Prometín un caderno de viaxe. E outra cousa non, pero quilómetros sí que levo enriba. Logo dos 1000 e pico que separan o Eixample de Barcelona da miña pequena aldea, agora atópome na capital do meu país. Cidade de estudantes e funcionarios, disque. Agora tamén de peregrinos. Admiro sinceramente ollar como a xente se atreve a facer camiño para chegar aquí; tan só por unha idea. Unha sorte de fe, unha crenza. Se cadra, eu tamén estou aquí por algo diso. Coido. Mais iso, o domingo.

Namentres, gústame exercer de falso anfitrión a quen me acompaña dende Catalunya. E a verdade gústame poñer a proba os meus coñecementos sobre o que hai na miña terra. Mentre vivín na Galiza, só visitei unha vez Compostela (así como Lugo, Vigo ou A Coruña). Pero iso non quita doutra cousa. En Compostela, así como nas outras poboacións galegas, síntome na casa. Por esta razón e non por outra, ás veces síntome como se estivera á mentir. Esta viaxe non é un retroceso ao meu pasado nin tampouco unhas vacacións correntes: é unha viaxe ao meu fogar. Un lar no que nunca que estiven, mais que sempre estivo agardándome.

E non é poesía, nin ganas de situarme moralmente por enriba de ninguén. Aquí síntome ben, é o meu fogar. Camiñar pola rúa de San Pedro, tomar algo na praza do Toural ou pasear de noite por unha Alameda ateigada de xente e de chiringuitos de feira a noite dun 23 de Xullo forma parte da miña felicidade. Da miña viaxe á casa.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Retranca

2010-07-22T21:24:00.002+01:00

Retranca

Caderno de Viaxe (III)

(21/07/2010)

Onte fun a Ourense. Cada vez que volvo a Ourense penso en quen sería eu se, nun determinado momento, a miña familia tivera decidido ficar na terra. É un exercicio inútil, pero nunca está de máis darlle unhas voltas. A verdade é que foi un día canso que adicamos, principalmente, a cumprir co trámite burocrático máis temido polos automóbiles de máis de 10 anos: a ITV. O O Opel Corsa branco do 1990 de meus pais conseguiu pasar o test. Despois volvemos a este recuncho da Serra do Xurés.

Meu irmán naceu en Ourense, pero non se acorda de cando viviamos aló. Chámase Víctor e ten dez anos (el rifaríame dicindo que en Outubro cumpre os 11, pero...!) Onte, entre espera e espera puiden levalo á Livraría Torga, situada na rúa da Paz da cidade das Burgas. Nesa fermosa libraría, o meu irmán fixo o descubrimento do verán: a revista Retranca! Cal foi a miña sorpresa cando, no asento de detrás do coche escoitábao rir mentres lía unha viñeta de Kiko da Silva! Incluso fantasiaba cunha canle de televisión galega chamada “Retranca TV”, que terían uns informativos chamados “A nosa Pedra” presentados por un personaxe de primeira: O Carrabouxo. Todo isto, logo de ter durante meses exemplares desa revista na casa; que non conseguiran captar a súa atención. E agora, xa me dixo hai un anaco, disque se considera todo un retranqueiro.

O meu irmán, moi nos seus adentros, está á saborear a Galiza. Está orgulloso de ser quen é; de falar con todo o mundo a lingua que en Barcelona (de momento) só pode falar cos seus achegados. E incluso, a retranca vai máis aló. Logo do seu pequeno gran descubrimento, xogou á pelota con Jorge, un amigo seu de aquí, da aldea. Jorge ten 11 anos, e vive en Sigüeiro, a poucos quilómetros de Compostela. Ataviado cunha camisola do Manchester United, caneaba con bastante atino as entradas do meu irmán mentres pronunciaba verbas na lingua de Cervantes. Que maior retranca que esa, para rematar o día!

PD: Horas máis tarde, a retranca volveu a chamar na miña porta, mentres conducía pola OU 1212 dende Bande a Grou. Cal foi a miña sorpresa cando o meu CD viuse interrompido pola información do tráfico... que chegaba dende Lisboa!

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Teimudo

2010-07-20T18:03:00.001+01:00

Teimudo

Caderno de Viaxe (II)

(20/07/2010)

Moito se ten falado da lingua galega no último ano; dende que tomou posesión o goberno Feijoo. O certo é que eu tamén lle teño dado importancia nas miñas notas. Mais dende lonxe, ás veces, as situacións óllanse con máis claridade. Doutras, con menos coñecemento. No caso da lingua (dende o exilio catalá) considérome un teimudo ben informado. Coñezo a situación do galego, podo comparala co marco catalán (de protección ou de situación social) e podo entender qué obxectivos a medio prazo deberían ser asumíbeis para a nosa lingua.

Aínda así, o meu retorno á terra segue á ser inocente: sigo pensando que mentres merco o Galicia Hoxe en Lobios me han atender en galego. Craso error. Sigo pensando que non me van mirar extrañado (e cun xesto claramente cosmopolita, malia o seu mal uso do castelán) cando pido a consumición en galego nun bar ourensán. Sigo desexando que a meu pai non lle poñan unha cervexa cando dixo, claramente, que quería un viño branco. A que adiviñades en qué idioma o atenderon?

A verdade, estou sorprendido. Se Galiza é o país dos mil ríos, Catalunya é o país das mil linguas. E en Catalunya pódese facer unha vida galego-catalá plena, sen este tipo de atrancos como os que comento. Pero eu sigo sendo un teimudo inocente. Sigo crendo que me atoparei outra cousa. Supoño que é cousa de esperanza.

Máis apuntamentos no Caderno de Viaxe

Triste Lar

2010-07-19T16:45:00.000+01:00

Triste lar

Caderno de Viaxe (I)

(18/07/2010)

A verdade é que non sei cando sairá á luz este pequeno caderno. Atópome no cumio da incivilización, que non da incultura. Non hai nin Wi-Fi, nin cobertura no móbil, nin tan sequera un bar a menos de 2km. Estou retornando ás orixes, a verdade. É unha mágoa (e unha gran alegría) atoparme polos camiños de Requeixo ao señor Xoán (que segue igual que toda a vida, só que agora é inseparable do seu caxato) ou observar con tristura as casas deshabitadas daqueles que marcharon en busca dunha mellor vida (á diáspora ou a outros mundos). Moitas veces quero pensar que eu aínda son un neno; que son aquel que xogaba ao brilé ou ao “pañuelo” cos meus amigos e amigas. Eses tempos, sen dúbida, quedaron atrás.

A terra do meu pai é unha terra fermosa. Requeixo é unha aldea de río. A da miña nai, se cadra, aínda o é máis, pois Parada é unha aldea de monte. Só están separadas por un puñado de quilómetros. Aínda así, cando veño á terra dos meus devanceiros pretendo (non sen un punto de inocencia) retornar aos tempos nos que eu aínda non era un emigrante. Quero recuperar aquel neno que pasaba os veráns na casa da súa avoa; ou o que acompañaba aos seus pais durante todos os finais de semana na súa particular visita ao mundo rural. En troques, non atopo iso. Descubro un triste lar; unha realidade difícil adornada por unha paisaxe espectacular. Un mundo que morre ante a mirada pasiva dos que nos gobernan. A viaxe ben, si. Agora agárdanme cousas na Galiza que nunca vin. Quero coñecer o meus país; o país dos meus pais.

Quédome cunha frase da miña avoa, para rematar. Ao ser preguntada por se pasara fame na nosa espera, miña avoa só soubo contestar : “Moita fartura non pasei, non”. A actitude non cambia, non. O noso maior capital: a nosa xente.

Baixa Limia

2010-07-03T19:12:00.000+01:00

Baixa Limia

No día de hoxe andiven fuchicando (modelo proba-error) co deseño deste pequeno blog. Aproveitando as novas posibilidades que outorga "blogger", decidinme a crear esas páxinas que agora podedes ver xusto enriba deste texto. Decidín, pois, facer algo que aínda non puxera neste blog: unha pequena biografía; algo sobre min (porén dalgúns apartados diversos). Redactando ese pequeno texto, vinme na obriga de remitir ao lector ás orixes da miña familia no territorio da Galiza.

A Baixa Limia é unha comarca galega que agrupa os concellos de Lobios, Lobeira, Muíños, Entrimo e Bande. Está situada no suroeste da provincia de Ourense (Galiza) e nas súas terras atópase o Parque Natural da Serra do Xurés (irmán do portugués Peneda-Gerês) . Limita ao norte coas Terras de Celanova e ao leste coa Limia. No oeste e no sul atopamos Portugal (nomeadamente as vilas e pequenas poboacións que se atopan na área de Braga, que sempre tiveron unha realidade transfronteiriza).

As miñas orixes galaico-portuguesas da Baixa Limia sitúanse nos concellos de Lobios (na parroquia de San Mamede de Grou) e Lobeira (na parroquia de Santa Eufemia de Parada do Monte). Estes dous concellos teñen 2500 habitantes (Lobios) e 1000 habitantes (Lobeira). Son sitios pequenos, acolledores... Onde eu, de neno, ben puiden xogar e desfrutar dos veráns e dos finais de semana. A este, ao meu lugar, é onde sempre tento voltar. Dalí son os que me precederon, e alí teño gardada a miña infancia. Alí aprendín a sentirme galego, en cada recuncho das súas vilas. É a miña Baixa Limia.

O falso consenso catalán

2010-07-02T03:16:00.001+01:00

O falso consenso catalán

Pecan moitos analistas galegos de comparar a situación do marco legal estatutario catalán e do galego. Outros incurren en contradiccións á hora de construír un descurso político, xa que toman como referencia unha realidade como a de Catalunya á hora de pretender avances para Galiza. O certo é que calquera comparación (como di a famosa frase) é odiosa. Aínda así, hai diferentes aspectos que debemos considerar nucleares para entender a situación previa ao acontecido coa sentencia do Tribunal Constitucional. Nestes días os medios de comunicación están á esforzarse por contar (e entender) o fallo dos maxistrados do TC. Aínda así, ningún deles se atreveu a retrotraerse ao momento previo; o momento chave: o momento da aprobación.

O Estatut catalán provén de diferentes lexitimidades: a do Parlament de Catalunya, a do Congreso dos Deputados e a do pobo de Catalunya (mediante referéndum). Non vou cuestionar agora a potestade dun tribunal de xulgar, interpretar ou suprimir a expresión do pobo (español ou catalán, neste caso). Iso sí, temos que ver onde nace o que eu darei en chamar o falso consenso catalán.

1. Aprobación no Parlament.

O Parlament de Catalunya votou o texto do Estatut o día 30 de setembro de 2005, froito dun acordo in extremis entre o daquela president da Generalitat (Pasqual Maragall) e o líder da oposición (Artur Mas). Moi poucos se acordan deste pacto, nin tampouco desta foto. Logo poderemos explicar o motivo.

Así, o texto que alí se presentou foi aprobado cunha amplia maioría absoluta (120 deputados sobre un total de 135). Votaron a prol ICV-EUiA, ERC, CiU e o PSC-PSOE. Só votou contra o Partido Popular. Este posicionamento do Partido Popular (que non caeu no abstencionismo, senón nun voto claramente en contra do texto) é a primeira pedra no tellado do proxecto de texto estatutario. Esta postura do PP de Catalunya (totalmente lexítima) veríase logo viciada e mediatizada mediante unha campaña "contra Catalunya" impulsada por Génova.

Aínda así, tratándose dunha posición "extrema" dentro do arco parlamentario catalán (a do PP), o consenso que se pretendía construír para ese novo teito legal de Catalunya xa comezaba a ser incompleto.

2. Aprobación no Congreso.

Seguindo o procedemento legal, o texto aprobado no Parlament debía elevarse ás Cortes Españolas, que o tramitarían como unha Lei orgánica. Nesa votación non estaba clara cal ía a ser a postura que adoptaría o grupo parlamentar Socialista (PSOE) xa que algúns dos seus baróns (nomeadamente Alfonso Guerra) comezaba a alertar solo a inconstitucionalidade dalgúns artículos. As críticas foron claras e directas contra a definición de Catalunya como nación que aprobara o Parlament (entre baróns do PSOE e a oposición popular).

Para dar saída a esta problemática (interna do PSC-PSOE, todo sexa dito), Zapatero impulsou unha rolda de negociacións nas que quitou forza ao Estatut. Nese marco, atopou un interlocutor: Artur Mas e CiU. Os converxentes, agora de novo representantes do pobo catalán, rescataban o Estatut! A foto desta vez sí foi famosa: o Estatut recortábase para ser aprobado no Congreso e Senado españois. Cortábanlle algúns aspectos (suavización do carácter nacional por diante) máis reducían xa para sempre a credibilidade do proceso (longo e complicado) encetado polas forzas políticas catalás. O anterior consenso non valera de nada: o Estatut aprobárao Madrid. E incluso as malas linguas dicían que ZP ofrecera a Generalitat a Mas, a cambio dese apoio.

Pola súa banda, o PP prosegue coa súa campaña de acoso e derribo contra o Estatut. De ben seguro que os estrategas de Xénova viron a oportunidade perfecta, xa que o caso concreto do Estatuto catalán tiña as seguintes características:

a) Baixa perda de votos en Catalunya.

b) Mobilización das bases sociais do PP en todo o Estado.

c) División no discurso que defendían diversos grupos dentro do PSOE (PSC, guerrismo, etc).

d) Presentación de Zapatero como un líder feble; un líder entreguista e "vendido ao nacionalismo catalán".

Polo tanto, co xa comentado acoso (e negativa) do PP, a lei orgánica 6/2006 saiu do Congreso dos Deputados con 189 votos favorábeis (PSOE, CiU, ICV-IU, PNV, BNG e Coalición Canaria) e 154 en contra (PP, EA e ERC) e as abstencións de CHA e NaBai (que suman 345 deputa

dos, todos os que estaban presentes do total de 350). Pérdese, deste xeito, durante o proceso de aprobación, o apoio do outro extremo ideolóxico: os independentistas de ERC.

O proceso é lóxico: ERC fixo un esforzo de consenso no Parlament que non estaba disposta a facer no marco do Congreso dos Deputados polo recurte dun Estatut que, baixo os seus parámetros ideolóxicos, fora máis aló dos "mínimos" que aceptaran en Barcelona. ERC caeu do consenso.

O texto aprobado foi este.

3. Aprobación en referéndum.

Ata aquí todo ben: un proceso legal impecable que seguía de xeito perfecto o procedemento. Aínda así, dende o principio tentamos mirar máis aló. A Catalunya presentábaselle un Estatut debatido en diferentes ocasións, por diferentes actores e que (nese mesmo proceso) xa perdera adeptos (PP dende o inicio, ERC ao final). A pelota estaba no teito do electorado maioritario de Catalunya (PSC-CiU) e éste desmobilizouse dun xeito totalmente escandaloso. Aínda así, o 73,90% dos que se achegaron a votar o día 18 de Xuño de 2006 (un 48,85% do censo chamado a facelo) fixérono polo "Sí". O "Non", pedido polo PP e ERC, recibiu un 20,76% dos sufraxios.

O referéndum falou claro; un sí espectacular. Pero falou aínda máis claro: unha alta abstención que significaba un fracaso dos que viciaran o proceso (máis concretamente, ZP, o PSOE e o PSC).

Isto deixou un panorama tal que así:

a) ERC foi expulsada do goberno Maragall.
b) Maragall e o sector "catalanista" do PSC foron paulatinamente retirados da primeira liña política.
c) O PSOE acabou por aplacar a oposición do PP asumindo algúns dos argumentos anticataláns dos populares.
d) CiU retratouse; querendo xogar a favor do país expulsou a un actor político importante (ERC) do consenso catalán para volver colocarse na foto (ou quen sabe se do poder).
e) Actores do PP e do PSOE presentaron recursos de inconstitucionalidade sobre a Ley Orgánica 6/2006. (CCAA de Aragón, Enrique Múgica, 50 deputados do PP, etc).
f) O TC ficou sen renovarse máis tempo do debido polo bloqueo do PP.
g) Houbo quen, aproveitando a ofensiva anticatalá do PP, conseguiu novos apoios políticos. Un exemplo é o nacemento e éxito de Ciutadans.

Conclusión? O TC (tamén deslexitimado, polo que digo no apartado f da anterior enumeración) recurtou o Estatut. Mais o TC só fixo que acabar de enviar ao lixo o texto do Estatuto. A solución, según quen o diga, a esta situación, é diferente: acatar o Estatut (dirá o PP), ir a pola independencia (dirá ERC, Reagrupament e parte de CiU), reformar a constitución (segundo sectores de CiU, do PSC e ICV) ou acatar a reforma "protestando" (que defende a maioría de CiU e o PSC). Así ben, a culpa non é toda do TC. O momento político convulso no que se aprobou ese estatuto foi letal para ese texto articulado. É inservíbel, en termos de lexitimidade. Son tempos de decisións. O consenso catalán polo Estatuto foi unha farsa, os únicos que fixeron fronte común (real) polo Estatuto foron os medios de comunicación. E por iso as manifestacións destes días serán ou federalistas, ou independentistas, ou contra España (a secas). Pero o Estatuto (e o consenso) son (e eran) papel mollado.

____________________________________________________________

Publicado en:

http://vieiros.com/columnas/opinion/1249/o-falso-consenso-catalan

http://maisgalizadiaspora.blogspot.com/2010/07/o-falso-consenso-catalan-por-silvio.html

3 pequenos tesouros

2010-06-28T22:47:00.000+01:00

3 pequenos tesouros

A verdade é que xa o digo de inicio, esta entrada é un fraude. Non é que non haxa pequenos tesouros, é que vai ir directamente ao videoblog... E non me ides ver a cara. Agora, iso sí, baséase totalmente en contido procedente do mundo audiovisual. Xa veredes!

1º tesouro

A primeira cousa que vos vou ofrecer é unha reportaxe que fixo COM Ràdio sobre a situación da lingua galega. Falaron con Antón Reixa e Fran Rei, dende Galiza e con Xiana Díaz, Paulo Filgueiras, Vítor Cabral e comigo dende Barcelona.

2º tesouro

A segunda cousa é algo ao que lle teño bastante cariño, xa que é a miña primeira intervención (ou das primeiras) nun programa de radio. Foi aló por Maio de 2007, só uns meses antes de comezar a aventura de dirixir ese mesmo programa. Dúas oportunidades nun mesmo ano! Podédesme escoitar debatir con Paco Castro e Pablo Aguiar sobre as municipais de 2007!

3º tesouro

A terceira e última, é o primeiro programa grabado do Barcelona Atlàntica que, xa comandado por Pablo Ínsua e máis por min, conservamos no noso haber. Diso xa van case 3 anos!! Descargádeo!

Barcelona Atlàntica 11/12/2007

Catalunya 2010

2010-06-28T22:04:00.001+01:00

Catalunya 2010

Enmig de la sentència que retalla l'Estatut de Catalunya (que ha sortit avui) i de les consultes populars per a demanar el dret a l''independència de Catalunya trobarem, aquesta tardor, unes eleccions autonòmiques no exentes de polèmica. Unes eleccions que es trobaran amb un marc legal mermat; les instituciones autonòmiques catalanes tindran menys marge. Han estat 15 articles, només. Però un tribunal ha jutjat al poble de Catalunya; el TC ha retallat la decisió afirmativa d'un referèndum. Per tant, tothom està d'acord en afirmar que és un moment clau: el signe del proper govern de Catalunya (i també la correlació de forces al Parlament) pot ser decisiu a l'hora d'entendre el que passarà els propers 15 anys en aquest país.

Hi ha diferents opcions polítiques i, potser, trobarem una nova reestructuració de l'arc parlamentari. Començarem pel final; primer parlarem de les opcions polítiques que parteixen com a outsiders, des de posicions (a priori) menys favorables i, a continuació, de les que ja són al Parlament actual.

- Reagrupament & Joan Laporta.

El nou independentisme ve de la mà de Carretero i de (suposem) Joan Laporta. Aquest independentisme, que porta la bandera de la moderació (i la heterogeneitat ideològica) vol portar, mitjançant la mobilització dels seus associats, la independència a les institucions.

Els és favorable: el marc de crisi afavoreix l'entrada de nous partits al Parlament. Els nous líders (amb un percentatge alt de ressó als mitjans) poden ser claus per a la seva aparició institucional. Es beneficiarà de la ensopegada electoral que es diu que suposaran les autonòmiques per a ERC si disposa d'un discurs clar, com tot sembla apuntar.

Els és desfavorable: està supeditat a un més que probable canvi d'estratègia d'ERC. Encara són vistos per molta gent com una escissió d'ERC. Hauran de treballar de valent per treure escons a Barcelona, ja que la dispersió del seu vot pot ser determinant per a entrar al Parlament.

- Ciutadans & UPyD.

UPyD i Ciutadans són dos partits polítics que han perdut una oportunitat. Van entrar al Parlament, de la mà de la seva versió catalana (C's), fruit del rebombori suposadament intel·lectual que es va crear a Barcelona. Tot i això, la seva versió vasca (fruit d'un procés molt més antic, que esa va fonamentar sobre una part de l'AVT) va entronitzar Rosa Díez com a líder mitjançant el projecte d'UPyD.

A Catalunya, UPyD i C's tenen dues cres: Antonio Robles (UPyD) i Albert Rivera (C's). Jo, personalment, prognostico que cap de les dues opcions tindrà cabuda al proper Parlament català. Principalment, perquè la funció "anti-independentista" ja la cobreix el PP (sense deixar veure tantes divisions internes com aquests dos grups) i també el PSOE.

- Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Unida i Alternativa (ICV-EUiA)

ICV-EUiA és una coalició electoral que va registrar el seu millor resultat (a nivell històric) a les darreres eleccions catalanes (amb un 9,5% de recolzaments i 12 escons). Aplega a les seves llistes electorals a gent provinent de l'antic PSUC i dels petits partits d'esquerra que existien prèviament o que es van formar arrel de que el PSUC va desaparèixer. Podríem dir que ICV representa una esquerra més innovadora; en canvi EUiA és una esquerra més clàssica. Tot i això, hem de recordar que el seu secretari general, el senador Joan-Josep Nuet, encapçala un dels corrents a IU.

ICV-EUiA sap que les eleccions catalanes no els seran favorables. Assumir la responsabilitat d'Interior ha estat una errada que pot ser subsanada, de cara al seu electoral, presentant com a candidat al secretari general d'ICV, Joan Herrera. Molt probablement, com ha fet en anteriors comicis, ICV-EUiA defensarà les coses bones del "govern d'esquerres" sense esmentar la figura del senyor Montilla. I també probablement no repetirà al govern de la Generalitat, com els seus companys del tripartit.

- Partit Popular (PP)

El Partit Popular ha sabut superar velles crisis. Mitjançant el liderat d'Alicia Sánchez Camacho (imposada per Gènova, tot sigui dit) s'esta creant una imatge positiva dins el seu electoral potencial. El PP de Catalunya té un electorat dual: per una banda la classe mitja-baixa parlant de castellà i per l'altra un sector (no menyspreable) de la vella burgesia catalana. Potser potenciarà el contacte amb aquests sectors socials, però pagarà també el recurs contra l'Estatut i el seu resultat a nivell de campanya.

A hores d'ara les possibilitats del PP a les properes eleccions catalanes són una incògnita. Qui sap si acabaran essent la clau del Palau de la Generalitat per a Artur Mas i CiU? Es perfila, a més, com a tercera força de Catalunya, si es confirma la davallada d'ERC.

- Esquerra Republicana de Catalunya (ERC)

Tothom parla de quants escons perdrà ERC. Aquesta situació és negativa pels independentistes, almenys a priori. Però també pot ser el bautisme de foc de Joan Puigcercós. Si ERC treu un resultat no massa desfavorable pot netejar la seva imatge de partit desgastat per la feina al tripartit, de cara a l'electorat.

Ara bé, l'aritmètica electoral ens dirà si ERC haurà d'entrar al govern de la Generalitat de la mà del tripartit o de CiU. D'altra banda, també pot ser que ERC recolzi alguna opció política a l'investidura. En tot cas, el perfil "gestor" del tàndem Ridao-Puigcercós pot reportar molts èxits a ERC a mig termini, a més de la participació de la seva militància a les Consultes per la Independència.

- Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC) - PSOE

Mà de ferro. Això és el que fa Montilla al PSC. Governa, reina i controla. El seu equip (cada cop menys farcit d'aquells que formen part del "sector catalanista) ha treballat força per a vendre l'acció de govern i per a controlar l'interior del partit. Montilla ha millorat el seu català, ha volgut exercir d'estadista i s'ha distanciat de Zapatero per a preservar el seu futur polític. La manobra del PSC seria perfecta si no fos perquè el context polític, les crítiques al president de la Generalitat i el desgast a nivell local (diputacions i municipis, com ara a Barcelona ciutat i província) fan imprevisible el resultat dels socialistes.

De ben segur que perdran vots per l'esquerra i per la dreta, però també capitalitzaran el vot "anti-Mas", a qui estan titllant d'independentista des de fa mesos. La idea del PSC és ocupar l'espai de la moderació ideològica; del centre del panorama polític. Podrà Montilla revalidar la presidència de la Generalitat?

- Convergència i Unió (CiU)

Convergència i Unió vol capitalitzar la força del canvi. Seguint l'exemple de diverses formacions polítiques europees de centre-dreta (com ara el Conservative Party de Cameron o la CDU de Merkel) Mas es presenta com un candidat capaç, nou i amb voluntat regeneradora. Tot i això, sembla que aquestes eleccions catalanes són el compte enrera per a que Artur Mas esdevingui president de la Generalitat i això pot mermar les expectatives de CiU de cara a arribar a la majoria absoluta.

En el cas de no arribar-hi, CiU haurà d'escollir aliats si no vol quatre anys més a l'oposició. Haurà de triar entre ERC i el PP? Tot depèn del poble de Catalunya.

En el panorama polític d'aquesta Catalunya 2010 només queda parlar-ne del projecte polític que prepara la Montserrat Nebrera (al marge de C's, Reagrupament, UPyD, PP i CiU) que de manera valenta vol copsar noves sensibilitats polítiques a la ciutadania. La ex del PP, amb "Alternativa de Govern"intentarà fer-se un lloc. El problema? Haver-se apropat a PxC i la seva manca de contundència ideològica pot deixar-la fora del Parlament.

Tot i això sense nova llei electoral i amb un Estatut retallat. A veure qui és valent i tira pel dret, pel carril de la independència!

__________________________________________________________________

NOTA: No faré referència en aquest bloc del partit anomenat PxC (Plataforma per Catalunya) com a una opció per a entrar al Parlament de Catalunya perquè el racisme no té cabuda en aquesta humil casa. Espero que ho enteneu.

Madrugada

2010-06-28T00:51:00.000+01:00

Madrugada

Se fixeramos un pequeno resumo ou estatística sobre as horas de publicación neste blog atoparíamonos cunha situación moi curiosa. O certo é que a meirande parte das entradas foron enviadas de madrugada; máis tarde das 12 da noite e máis cedo das 6 da mañá. Este feito tería moitas explicacións (a afluencia de entradas é maior en época de exames, pola noite estou na casa, etc) pero non é iso o que me interesa contar. O significativo todo isto, como en moitas outras áreas da vida, é con qué outra cousa o podes comparar. A comparación (alcumada por outros como clasificación) agrava a virtude e deixa ver o defecto. Daquí a clarividencia dos grandes das ciencias sociais: a capacidade para comparar é a virtude de separar as características e evidenciar as diferenzas mediante comparacións prácticas. Mais iso (hoxe, de madrugada) non nos atinxe.

Esta madrugada da que eu falo pode ser entendida de dous xeitos. Por unha banda, a madrugada na diáspora. Éncheme de tristura ver cómo se menosprecian os esforzos, en contadas ocasións, da xente que turra do carro pra adiante; tamén fora das fronteiras da Galiza. Dóeme como persoa, como nacionalista e como galego. Mesmo os propios nacionalistas teñen moitas reservas en relación ao que se pode facer aquí, fora da Galiza. E os que estamos fora sabemos que este é un camiño sen limpar; unha leira sen sementar. Aquí só veu o señor Fraga a subvencionar os agricultores corruptos para que pecharan ou mantiveran sobre mínimos as súas explotacións. Non houbo ningún emprendedor que entendera ou axudara os que ficaban (coas súas vellas ferramentas) á traballar na obra. Nesa grande obra que naceu tamén fora da Galiza.

Pero a madrugada da que falo tamén chegou ao nacionalismo político. Unha madrugada onde, o nacionalismo galego, acuartelado e con divisións, está saíndo ao paso dos ataques exteriores con todos os seus efectivos... Máis non está sabendo amortizar a existencia de tales efectivos; deses apoios. É madrugada e non se albisca aínda o rei Sol. Tampouco é noite dun grande luar. É unha noite tranquila, certamente plácida; onde cada minuto que pasa semellan que sexan días. A ilusión subxectivizouse; repartiuse optimismo só para algúns. Optimismo do novo día do nacionalismo galego, que chegará, segundo afirman algúns. Da man de quen? De todos, respostan.

Aínda así, eu só constato algo: é madrugada no nacionalismo galego. Falta luz; falta a ilusión que un día foi característica inherente do noso proxecto; da nosa utopía. Compre abrir unha fiestra. Mentres, a madrugada segue á ser tremendamente oscura, traizoeira e incluso, según a quen lle preguntes, perigosa. Aínda así, hai outras madrugadas que petan sen parar na porta do sr. Lourenzo para que achegue dunha vez o amencer.

E aquí estamos. De madrugada para dicir o que os outros calan.

Ondas radiofónicas

2010-06-12T17:21:00.000+01:00

Ondas Radiofónicas

Xa levo preto de tres anos facendo radio en galego en Barcelona. A terceira tempada do Barcelona Atlàntica acabará o próximo 13 de Xullo. O certo é que non me canso de aprender (que é o que estou á facer) nesta andadura nas ondas dos Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (ERGaC). Disque hoxe en día valóranse os títulos universitarios, os másters e demáis parafernalia burocráticoacadémica. En cambio, como bos galegos, debemos valorar estes "oficios" que, pouco a pouco, vante formando como persoa e crean en ti unha serie de competencias. Aprendendo ao servizo da cultura e da información en clave galega.

A xente, cando sabe deste tipo de experiencias, sorpréndese gratamente do volume de cousas que se poden facer en galego en Catalunya. E non é só un orgullo como galego; senón tamén un orgullo como catalán o poder facer radio en galego aquí na cidade Condal. Unha Barcelona plural onde conviven o Proxecto Galauda, a Renova Galiza, Furafollas Agrupación Teatral, Espai Gallec dels Països Catalans...

Coma sempre, convídovos a compartir con nós ese espazo radiofónico que é o Barcelona Atlàntica das múltiples formas que tendes ao voso dispor (escoitar online os martes de 20 a 21h, escoitar as grabacións, etc) xa que dálle folgos a un para seguir adiante no que cre, no que vive. E, sinceramente, agardo poder estar durante moitos anos nas ondas de ERGaC. Porque mentres un só galego ou catalán siga interesado nestes proxectos, haberá quen esté disposto a continuar esta andadura.

__________________________________

** Foto con Roi Lamas e Pablo Ínsua, dous dos compañeiros do Barcelona Atlàntica.

Bloque Nacionalista Galego

2010-06-11T18:26:00.000+01:00

Bloque Nacionalista Galego

Esta bitácora chámase "Cando os outros calan" como unha chamada ao diálogo; como unha vontade de escoitar, pero tamén de intercambiar opinións. Polo tanto, cando os outros calan, eu falo. O certo é que falar da política galega (en xeral) e do BNG (en particular) foi recurrente neste blog (pouco antes de paralizarse o volume de actualizacións). Non mentirei a ninguén se digo que este espazo na rede é de autoconsumo; que o que máis me motiva para escribir aquí son as miñas propias ganas de facelo. E nos últimos meses, isto non foi así.

O BNG está afrontando neste último ano a que eu considero a peor crise da súa historia. Sería moi bonito falar de democracia (que tamén); pero cando a democracia e a pluralidade interna tórnanse nunha guerra sen paliativos (dende o Consello Nacional, pasando por Galiza Nova e mesmo chegando aos Consellos Locais dos municipios galegos) entre as diferentes correntes internas dá moito para pensar. Sobre todo cando abraza, incluso, o terreo persoal.

Eu son dos que aínda cre no proxecto común. Non porque sexa un iluso e ignore os enfrontamentos, os vetos e a falla de axilidade nas negociacións internas; senón porque sempre pensei no BNG como unha ferramenta; un medio, non un fin. O propio BNG dos 80 e 90 caracterizouse por estar aberto a máis incorporacións, a ampliar a representatividade interna, a que máis xente participara de xeito directo no noso proxecto. O actual preocúpase de mirarse o embigo namentres a sociedade pensa en máis cousas que caixas e lingua e os nosos simpatizantes precisan dun proxecto nacionalista forte, con liderado e que non deixe dúbidas a ninguén. Ou iso é o que humildemente creo.

E sí, é difícil. Para iso traballamos. E por iso non vou falar do BNG.

Vieiros

2010-06-11T18:03:00.001+01:00

Vieiros

O pobo galego, itinerante como poucos (e traballador coma ningún), sempre buscou e atopou innumerábeis vieiros onde proseguir coa súa vida. Camiños que, cómodos ou non, lle permitiron a moitos galegos e galegas saír adiante con oportunidades que non existían na nosa terra. Eu permítome a licenza (nesta ocasión e en moitos outros momentos) de levantarme como un defensor da diáspora do noso país. Primeiro, sempre critiquei a aqueles que, pensando en Galiza como nación, vénnos como traidores á patria. Segundo, sempre odiei a aqueles que, aproveitándose dos males alleos, foron vender favores e repartir axudas (no nome do noso país) a cambio da chantaxe e do voto. E terceiro, nunca comprendín como os galegos e galegas non só non subvertían esta pinza senón que a alentaban axudándose de tópicos, prexuízos e medias verdades.

Máis, con todos eses males, xa convivo. A miña defensa (entre outras cousas) do voto migrante baséase na condición de extraordinariedade da existencia da diáspora galega. Que Galiza forme parte do Estado español é, baixo o meu ollar, o principio dos males. Dicía Castelao que namentres Galiza non se goberne con leis galegas, Galiza non sairá adiante. A día de hoxe, atopámonos cunhas leis galegas e outras españolas, mais ambas executadas por quen pon os seus intereses diante dos do pobo galego. E non falo da empresa privada; falo dos gobernantes españois (sexan do PSOE ou PP) que teñen a España na retina cando falan de Galicia. Cando falan da diáspora, logo entón, non diferencian entre o empresario madrileño ou catalán e o camareiro galego no exterior? Pois, probablemente, non.

E isto non é diferente nos medios de comunicación españolistas. A recén estreada canle de TDT (powered by Manuel Fraga) do Grupo Voz, "V Televisión" é un exemplo desta forma de actuar. Un dos programas da súa recén estreada grella, "Xosé en Londres" (un dos poucos emitidos en galego, condición baixo a cal se otorgou a licenza) trata a temática da emigración dende unha óptica, cando menos, curiosa. Disque é mellor non facerlle publicidade a esta xente que ataca o noso, máis eu opto agora por unha vía máis combativa: esa non é a imaxe que se debe dar da Emigración. Iso sí, tampouco é a que se daba en "Desde Galicia para el Mundo" ou "Encontros".

"Xosé en Londres" narra a pseudoaventura dun galego que, xornalista e no paro, viaxa a Londres para buscar unha vida mellor. Aínda así, o presuposto dalle para unha cámara e (ironías da vida) para un equipo de produción que o poña en contacto con "paisanos" que se vai "atopando". Realmente, entristéceme e enfádame a existencia deste proxecto (que a parte de proxecto é un despropósito) xa que non representa nin o que figura ser (a historia dun migrante) nen o que é na práctica (un programa de viaxes, ao uso). Porén, para acabar de pechar o círculo, bate nos tópicos de sempre con respecto ao propio galego (despistado, pouco cosmopolita, inadaptado, etc) e con respecto ao emigrante (os galegos que se atopa, na súa maioría, distan moito de ser os traballadores que hoxe en día viaxan cara o United Kingdom).

O despropósito no trato informativo á diáspora (dona Diáspora, que diría Manuel Suárez) galega é, de feito, a historia da súa "doma e castración". Porque na emigración sí que o conseguiron, compañeiros; no exterior conseguiron que a nosa cultura quedara reducida a catro bailes e catro músicas. Mais hai quen, dende a actitude crítica e a divulgación da nosa lingua, a nosa cultura nacional, os filmes, a música (de tódolos estilos), etc está á crear unha nova conciencia galega na diáspora. A todos eles e elas, que lles dean un programa en V Televisión ou na TVG, que de ben seguro terán moito á contar. Porque tódolos vieiros que pisou un galego levan algo do noso, e diso na maioría de ocasións non nos damos conta.

Locutando

2010-05-02T15:57:00.001+01:00

Locutando

Pois aquí me tendes (despois do Barcelona Atlàntica radiofónico, clásico nas ondas da diáspora), na grabación que fixo un amigo do Deportivo - Zaragoza que me tocou locutar a min... E así de paso doulle vida ao blog e tamén ao semiabandonado Videoblog!!

PD: O de "relator estrella" é obra e gracia do meu colega Kike... Canto me queren!

Dereitos e Reformas

2010-04-06T04:33:00.002+01:00

Dereitos e Reformas

Moito se ten falado nos últimos días da reforma da ley electoral do Estado. Véñense de retomar os traballos da Subcomisión do Congreso dos Deputados para a Reforma Electoral. Lonxe de centrarse no inxusto sistema que instaurou a lei orgánica 5/1985 (a LOREG; lei orgánica do réxime electoral xeral) e a propia Constitución no que se sitúa a provincia como circunscrición e se debuxa un sistema proporcional con claros tintes maioritarios; esta subcomisión comeza forte. Logo de que máis de 200.000 persoas acadaran a nacionalidade española grazas á Lei de Memoria Histórica, o mesmo Congreso quere recurtar os dereitos que esa condición debería conlevar. Realmente, despois de moitos anos nos que a inclusión no CERA era algo relativamente fácil, atopámonos con que non existen puntos medios.

Darei pequena conta, primeiro, da situación actual para pasar a valorar posteriormente a situación que se pode debuxar despois da aprobación destes traballos da Subcomisión.

Actualmente, no Censo de Residentes Ausentes (CERA) están incluidas 1.312.646 personas en todo o territorio do Estado. Non serei eu quen defenda a integridade e a correcta depuración deses censos, nin tampouco os dereitos de quen, sendo español, está integrado nel. Falarei dos nosos, dos galegos e galegas. Atopámonos con 122.461 persoas da Coruña incluidas nel, seguidas de 102.000 en Pontevedra ou 77.658 na provincia de Ourense. Para facernos unha idea, representaban un 12% dos cidadáns con dereito a voto nas últimas eleccións galegas do 1 de Abril. Polo tanto, temos un grupo heteroxéneo de cidadáns que viven fora do Estado e que se atopan en situacións ben diferentes: uns dentro da UE, outros en estados americáns cos que hai trato bilateral dende a Xunta e Exteriores, e un longo etcétera que inclúe ata ao galego que se viu obrigado a marchar a outro país por mor da súa profesión.

A día de hoxe, este dereito a voto garantiza unha mínima comunicación entre estas comunidades e a súa terra de orixe. Este dereito ao sufraxio activo permite, porén, o acceso a outro tipo de dereitos (sociais, sobre todo) como poden ser a sanidade (moita xente dispón da tarxeta sanitaria) ou as prestacións por desemprego (moi complicadas de tramitar con países cunha seguridade social inexistente ou cos que non hai convenio, incluso a día de hoxe) entre outros. Xa escoitei a moitos emigrados dicir frases como: Se aos políticos xa non lles interesamos para votar, non lle imos interesar para darnos dereitos. E, en esencia, esa afirmación é certa. Realmente, en momentos onde se está á decidir se millóns de persoas percibirán, por poñer un exemplo, unha pensión de xubilación; qué garantías ten o residente ausente de poder optar a ela?

Agora temos que preguntarnos, cómo se chega a esta situación? Un CERA mal estructurado e mal depurado (con netos de galegos con dereito a voto e nacidos en Galiza sen reclamalo, por exemplo), unhas comunidades galegas heteroxéneas e mantidas con axudas políticas dos gobernos de turno e moitos galegos e galegas traballadores espallados polo mundo cuns dereitos que, de non ser defendidos por un colectivo, van esmorecer e desplomarse como un castelo de naipes.

“Se resides, decides”, proclamaba o eslogan dunha famosa asociación que, por certo, contaba co apoio de múltiples cargos intermedios do BNG, da CIG e doutras asociacións nacionalistas. En esencia, a plataforma tiña razón nas súas demandas: pedía que non decidiran o futuro da Galiza aqueles que non residen aló. Tiñan todo o dereito (e a razón) de pedir iso. Aínda así, se cadra, pecaron de inocentes ao pensar que retirar o voto aos emigrantes non podería conlevar unha serie de pérdida de dereitos que difuminaría para sempre o noso fenómeno da diáspora. Partindo desta base, penso que os emigrados non deben votar en ningunhas eleccións municipais. Simplemente, seguindo o fío do argumento: se non resides nun municipio non hai (ou non debería habelo) ningún vencello de vecindade administrativa que che permita votar aló. E por qué? Básicamente porque o feito de non residir nun municipio implica outra consideración: que estás residindo nalgún municipio diferente do primeiro E, neste segundo municipio tes, efectivamente, dereito a sufraxio. Este argumento convida a reflexións interesantes: se un cidadán nacido na Galiza reside fora das súas fronteiras nun país que non lle recoñece a cidadanía (e polo tanto o dereito a sufraxio), este debería poder votar nas eleccións galegas, municipais ou españolas?

Aínda así, os traballos da Subcomisión non viaxan por estes terreos. Simplemente limítanse a propoñer crear unha circunscrición do Senado que represente directamente ás xentes inscritas no CERA. Pero, eu pregúntome: iso conleva que ten que haber candidatos específicos para a circunscrición da emigración? Qué político pode defender os intereses dun galego do Uruguai e os dun andaluz de Marrocos á vez? Realmente, moitas contas non renderían ante os seus votantes e, aínda encima, as minorías non serían respectadas na campaña, na confección de candidaturas, etc. E xa, como traca final: qué peso político ten o Senado?

E como articular unha proposta alternativa, dende a diáspora? Primeiro debemos observar o proceso dende unha óptica galega. É evidente que Galiza ten miles de fillos espallados por todo o mundo, pero o certo é que a meirande parte dos que estaban, até o de agora, inscritos no CERA son fillos ou netos de galegos. Así, o primeiro paso sería ese: demostrar unha veciñanza administrativa coa Galiza nalgún momento da vida; desligada da nacionalidade ou da concesión de dereitos políticos ou sociais. En base a iso, o dereito a voto do emigrado debería ser a petición deste (a instancia de parte como se di na linguaxe administrativa) e, polo tanto, deberíase valorar dende a Administración cada caso individualmente para cada proceso electoral en base a uns criterios aprobados pola cámara lexislativa correspondente (para máis inri, con necesidade de maiorías cualificadas). Porén, poder votar nas eleccións galegas ou españolas debería inhabilitar o dereito a sufraxio pasivo e activo a dita persoa no seu lugar de residencia, sen que iso afecte aos seus dereitos como cidadán do municipio onde está empadroado. Porei un exemplo:

Cidadán galego – Residente en Bos Aires – Pode votar en: Municipais de Bos Aires, Eleccións Galegas e Eleccións Españolas.

Este modelo máis complexo (pero máis adecuado) podería solucionar un problema que ten Galiza que o Congreso nunca prantexou: a diáspora galega dentro do territorio do Estado. Recordemos, por exemplo, que nos últimos dez anos macharon da Galiza 500.000 persoas buscando traballo noutros puntos do Estado. En qué medida non lle afecta a un galego residente en Madrid o que dictamine o goberno da Xunta? Prantéxasenos un debate interesante, que poderíamos solventar cunha fórmula como a que segue:

Cidadán galego – Residente en Madrid – Pode votar en: Municipais de Madrid, Eleccións Galegas e Eleccións Españolas (circunscricións madrileñas).

O certo é que podemos facer aseveracións en diferentes sentidos atopando, seguramente, propostas moito máis lóxicas que a que semella que acabará aprobándose. Aínda así, coido que podémolo condensar todo nunha pregunta: Qué é un cidadán galego? A esta pregunta de complexa resposta eu defendería que o sexa quen así o queira. Por iso, introducir elementos onde a xente que esté fora argumente, pida e poida defender como individuo a súa condición de galego é algo que enriquece ao propio sistema de liberdades e dereitos. Así esquívase o comportamento free-rider no que, polas circunstancias que sexan, atopamos como hai quen que quere aproveitarse das ventaxas que no exterior poida dar a condición de galego.

En conclusión, a situación actual do voto exterior é deplorable pero a reforma que se pretende facer pode comportar consecuencias terríbeis dende unha óptica de esquerdas (perda de dereitos sociais a miles de persoas) e dende unha óptica galega (esfarelamento e desestructuración definitiva da nosa diáspora). Contra iso há que plantar cara e presentar modelos diferentes; mixtos, onde gañe peso o proceso de emigración galego (como algo autónomo) fronte á corrente de recurte de dereitos políticos que encetan os partidos españois e, polo tanto, poidase recoñecer a alguén como galego sen que, necesariamente, teña a nacionalidade española. Esa debe ser a meta. O máis curioso é que ese tipo de reivindicacións (así como as do sufraxio para os residentes no Estado) nunca se fixeron dende o ámbito do nacionalismo. Moita guerra queda, pois, por dar.

Ti, fermosura

2010-04-04T02:40:00.000+01:00

Ti, fermosura

Ti, fermosura da miña terra, reminiscencia perenne doutros tempos, só podo facer que admirarte. Mírote aos ollos con paixón, pero non esquezo que unha parte de ti son eu; que unha parte de min eres ti. E, aínda así, lévote comigo alá onde vou; alí onde a fortuna queira levarme.O zoar dos nosos ventos, os campos da terra cando é chegado o solpor ou mesmo as bágoas que percorren as caras dos emigrados forman parte de ti, fermosura. A túa beleza non entende de mal ou de ben; a túa fermosura non atende a razóns. Para qué ía facelo? Quen ousaría cuestionala?

Moitas lendas falan de ti; moitos esconxuros se pronunciaron nos teus vales. Nunca, endexamáis, deixas que o silencio se apodere dos teus pequenos recunchos. Ata os confíns da terra ti énchelo todo co teu poder, coa túa forza; co teu certeiro golpe que acaba por afundirse no fondo da alma de quen queira pararse a escoitar o teu murmurio cautivador. Porque ti vives; ti es algo e tamén o es todo.

E por qué sei tanto de ti? Obsérvote dende lonxe; con perspectiva. Algúns dirían que con obxectividade, máis ti, fermosura, ben sabes que a obxectividade só se atopa após do xuízo subxectivo. Mírote entre lusco e fusco, nunha penumbra indescriptíbel que, porén, tamén forma parte de ti.

E a túa personalidade nin é xurídica nin individual; é colectiva. Por iso vives en moitos sitios: na chaira ou no monte ata incluso habitas no cabo do mundo. Só che pido que nunca marches lonxe de min. Deixa soar a gaita no meu peito mentres percorro as rúas de Barcelona. Nunca me afastes de ti; déixame sempre ser quen son.

Para quen non me le / Per a qui no em llegeix (GL+CAT)

2010-03-30T01:37:00.000+01:00

Para quen non me le

Este post vai para vós. Sí, vós, os que nunca ollades a ligazón que poño no facebook. Para vós os que,dende un correo meu, non facedes clic na sinatura. Tamén para aqueles que non gostades do título do blog "Cando os outros calan" ou os que ao mirar o Google Reader ledes o título e non decidides entrar. Esta é a vosa casa, isto é para vós.

Porque se cadra tedes razón. Todo blog encerra dúas cousas: unha miga de egocentrismo e un algo que dicir. Todo, na súa xusta medida é bo. Pero, para vós, os que engrosades a vosa nómina de RSS's con máis e máis blogs que ler (chámalle ler, chámalle mirar se ten fotos...) non valorades iso. Só pronunciades un inaudible non mentres o voso cursor se despraza até a "x", antes xusto de postar un comentario. Esta é tamén a vosa casa, e isto é para vós.

E por qué, preguntaráse máis dun? Pois porque eu tamén son dos vosos. Internet é unha ráfaga fugaz que poucas veces consegue unha reacción; esa interactividade que tanto se pregona. Internet véndese como unha baixada dos custes de expandila información, máis só é a capacidade de creación de información nas máns de quen non pode nin contrastala nin tan só difundila. Por qué un blog, logo? A esperanza, disque, move este mundo.

Per a qui no em llegeix

Aquest pos va per a vosaltres. Sí, vosaltres, els que mai no mireu l'enllaç que poso al facebook. Per a vosaltres els que, des d'un correu meu, no feu clic a la signatura. També per a aquells a qui no us agrada el títol del bloc "Quan d'altres callen" o els que en mirar el Google Reader llegiu el títol i decidiu no entrar. Aquesta és casa vostra, això és per a vosaltres.

Perquè potser teniu raó. Qualsevol bloc amaga dues coses: una mica d'egocentrisme i alguna cosa a dir. Tot, en la seva justa mesura, és bo. Però, per a vosaltres, els que engrandiu la vostra nòmina de RSS's amb més i més blocs que llegir (qu diu llegir, diu mirar si té fotos...) no valoreu això. Només pronuncieu un inaudible "no" mentre el vostre cursor si desplaça fins a la "x", abans just de publicar un comentari. Aquesta és també casa vostra, i això és per a vosaltres.

I per què, es preguntarà més d'un? Doncs perquè jo també sóc dels vostres. Internet és una ràfega fugaç que poques vegades aconsegueix una reacció; aquesta interactivitat de que tant es parla. Internet es ven com una davallada de les despeses per a difondre informació, però només és la capacitat de creació d'informació a les mans de qui no pot ni contrastar-la ni tan sols difondre-la. Per què un bloc, després? L'esperança, pel que sembla, mou aquest món.

5 claves para entender o BNG

2010-03-17T20:02:00.000+01:00

5 claves para entender o BNG

Ríos de tinta se teñen verquido ao redor do BNG. Aínda hoxe, nun xornal que aquí non ligarei, xa se quentaba o ambiente de cara ás municipais (nomes, candidatos, etc). O certo é que eu realicei unha proposta (non formal, teórica e non articulada) que, dun xeito controvertido, propuña nomes e estratexias nunha situación difícil para a formación nacionalista. (cando se acaba de perdelo poder da Xunta, en primeira instancia, e logo de celebrar a ANE que reconfigurou Eu coido que os que estamos comprometidos co país debemos ter unha clara noción do momento; a gran bendición do "cando". E agora o BNG é o que é; moitas cousas que, no seu peculiar camiño, lle darán unha fortaleza política envexábel.

E para entender o BNG, hoxe e sempre, temos que entender o seguinte:

- 1. A correlación de forzas internas é irregular. Isto derívase da súa condición frontista e plural, da súa tolerancia diante da discrepancia (incluso pública). Agora ben, esta irregularidade (quitando o sensacionalismo de certos medios) non lle resta puntos ao BNG: este comportamento peculiar non o fai especial aos ollos de quen ve os enfrontamentos internos dentro de PSOE ou PP. A cuestión é que o BNG basea a súa pluralidade interna nun principio democrático moi claro; cousa da que no Estado español só pode presumir Esquerra Republicana de Catalunya.

- 2. A comarca é (e debe ser) a base do seu marco de actuación. E diso, en moitas ocasións, esquecémonos os propios militantes. É certo que en según qué comarcas (nas grandes cidades, nas que hai pouca militancia, nas que hai pouca poblacíón...) é difícil desenrolar un traballo político en base a uns criterios claros: como se di, con acerto, na rúa: "Somos os que somos". Aínda así, o Bloque Nacionalista Galego, forza alternativa de renovación, ten moitas ferramentas para fortalecer as estruturas comarcais (do país, e tamén as da organización) que aínda non foron postas en marcha de xeito claro. E non falo dos documentos do BNG (nos que sí que, efectivamente, se avoga por unha abolición das constitucións (e da provincia na que falaba no anterior post). Iso tan só é o primeiro paso. Nesa liña atoparemos ao BNG do futuro.

- 3. A súa acción política é (e debe ser) diferente. Pode semellar un tópico, máis non o é. Moitas causificacións deron diferentes "claves": o liderado de Beiras, a debilidade e crise interna do PSdeG, etc. Pero realmente quen votou ao BNG votouno porque era (e é) unha alternativa ao bipartidismo e á imposición (e por qué non decilo, da política democráticamente deficitaria) das institucións e partidos españois. Outra xente, outras formas.

- 4. O colectivo por encima do individual. Podemos facer moitas críticas ao funcionamento do BNG, ao acerto da toma de decisións, ás posturas tomadas polos grupos... Pero valoremos: o BNG toma as decisións de xeito colectivo. Cando menos nos plano teórico, esta circunstancia marca a vida política da organización. Entre todos e todas constrúese o BNG; a diferencia doutras formacións.

- 5. Bebe, relaciónase e integra o tecido social mobilizado. De ben seguro que podía existir unha introducción maior, pero o BNG é unha forza política ligada ao sindicalismo da CIG, ás reivindicacións pola lingua da Mesa (agora explicitados pola plataforma Queremos Galego!) ou polas actividades universitarias dos Comités. Iso é suficiente? Seguramente non; e seguramente o BNG debe tomalo camiño das organizacións pequenas (veciños, asociacións, culturais, etc), de defensa do medio ambiente (ADEGA e Verdegaia) e dos labregos (SLG, FRUGA).

Unha reforma da lei electoral galega (I): a circunscrición provincial

2010-03-09T12:42:00.000+01:00

Unha reforma da lei electoral galega

Levo tempo matinando sobre esta cuestión. O certo é que na clase política galega (refirome ás tres forzas representadas no Parlamento de Galiza) nunca acabou por consolidarse a idea de que as "regras do xogo" democrático das institucións galegas menoscaban a calidade de devandito sistema. Tan só o BNG e Esquerda Unida se manifestaron nalgunha ocasión contra a lei electoral. Así, a lei actual, a 8/1985 (do 13 de agosto) presenta varias cuestións que cando menos son criticábeis, apoiadas no disposto polo artigo 11 do Estatuto de Galicia.

___________________________________________________________

[...]

ARTIGO 11

O Parlamento estará constituído por Deputados elixidos por sufraxio universal, igual, libre, directo e secreto.
O Parlamento será elixido por un prazo de catro anos, de acordo cun sistema de representación proporcional que asegure, ademais, a representación das diversas zonas do territorio galego.
Os membros do Parlamento de Galicia serán inviolables polos votos e opinións que emitan no exercicio de seu cargo, Durante o seu mandato non poderán ser detidos nin retidos polos actos delictuosos cometidos no territorio de Galicia a non ser en situación de flagrante delicto, correspondendo decidir, en todo caso, sobre a súa inculpación, prisión, procesamento e xuízo ó Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Fóra deste territorio, a responsabilidade penal será esixible nos mesmos termos perante a Sala do Penal do Tribunal Supremo.
A circunscrición electoral, será, en todo caso, a provincia.
Unha lei do Parlamento de Galicia determinará os prazos e regulará o procedemento para a elección dos seus membros, fixando o número deles entre sesenta e oitenta, así como as causas de inelixibilidade e incompatibilidade que afecten ós postos ou cargos que se desempeñen dentro do ámbito territorial da Comunidade Autónoma.
O Parlamento, mediante lei, poderá establecer un sistema para que os intereses do conxunto dos galegos residentes no estranxeiro se encontren presentes nas decisións da Comunidade Autónoma.
Os Deputados non estarán suxeitos a mandato imperativo.

___________________________________________________________

Do Estatuto derívase o primeiro problema clave para entender o déficit democrático (e de operatividade) do sistema electoral galego: manter a provincia como circunscripción. Porén, ademáis de non ser a unidade territorial que mellor se axusta ao modelo de goberno e de representación que debe ter Galiza (antóxase demasiado grande nalgúns casos, a nivel demográfico e tendo en conta o modelo territorial) produce uns efectos negativos sobre a elección dos representantes. Así, o idóneo sería desenrolar un sistema intercomarcal que dera lugar a un número superior de circunscricións provinciais que acheguen o sistema a 1 cidadán un voto. É significativo, ademáis, que esta cuestión esté blindada polo Estatuto (do que xa coñecemos o proceso de reforma - e non precisamente porque chegara a bo porto - ).

A circunscrición provincial, pois, é a primeira pedra que derrubar do muro antidemocrático que son as institucións autonómicas hoxe en día. Xa non só para este marco institucional, se non para calquera outro no que Galiza (como nación) se vira englobada, un sistema democrático debería conlevar a confección de 6-7 territorios intercomarcais que sirvan de base electoral real para mellorala realidade do escrutinio.

Moi pronto:

Unha reforma da lei electoral galega (II): a barreira electoral.
Unha reforma da lei electoral galega (III): o sistema electoral.

A miña vida

2010-02-26T01:48:00.000+01:00

A miña vida

Dun tempo a esta parte, considerei (coido que de xeito acaído) non falar do que acontece na miña vida privada en internet (quitando o facebook, no que sí hai algunha cousa, mais nada relevante). O certo é que sempre pensei que o mellor xeito para argumentar o que penso é exemplificalo coa miña propia existencia; sen ánimo de sentar precedente ou exercer de "tótem" sobre o cal asentar unha ideoloxía peculiar. Aínda así, ás veces fáltanme palabras ou argumentos para sustentar o que propoño; para apoiarme unha e outra vez. Por iso, dispóñome a contarvos o que penso que é interesante sobre a traxectoria vital deste rapaz de 20 anos que, dende internet (Galiza por sempre Galiza, O caderno do Silvio...) sempre tentou dar a súa peculiar visión do mundo. E sobre todo, tentei aprender.

Nacín en Esplugues de Llobregat, aló polo 1989. Ano significativo, dende logo, iso sí! Meus pais vivían na localidade barcelonesa de Cornellà de Llobregat, onde rexentaban a cafetería da Agrupación Cultural "Rosalía de Castro" de dita localidade. É dicir: nacín nun Centro Galego do exterior.

No 1991 trasladámonos (seguramente cheos de ilusión) á cidade de Ourense; concretamente ao barrio do Couto. Primeiro dende a rúa do Ensino e logo dende a Avenida de Portugal aprendín a querer e amar ao noso país, vivindo día a día a miña infancia. Estudei dende os 4 anos no Colexio Santo Ángel (das Calasancias) da rúa Vila-real. Xa ben cedo mostrei unha inquedanza un tanto estrana: gustábame a política. Recordo a Aznar no 1996 subido ao balcón de Génova cunha nitidez incríbel para o que era un neno de 7 anos.Acórdome tamén de facer pequenas enquisas de "intención de voto" entre os meus compañeiros: nenos de 10 anos. Pero chegou o momento.

Aos doce anos, logo de sufrir os coletazos da crise de prezos (e de consumo) da época de introducción do euro (da que ninguén fala, seguramente porque non lle tocou sufrila aos oligarcas), a miña familia vese obligada a voltar a Cataluña. Alí, laboralmente, as cousas funcionaron mellor para os meus pais e eu comecei a estudar na Escola Sagrada Família "Urgell". Alí estudei a ESO e logo viría o Bacharelato (Social) na veciña Escola IPSE.

No 2007 comecei os estudos de Ciencias Políticas e da Administración da Universitat de Barcelona. Actualmente atópome no terceiro curso.

Qué fago?

Creo que Galiza é unha nación. Penso que todos os galegos do mundo temos dereito a ver unha Galiza liberada. Iso é o eixo vertebrador de todo o que fago; a razón da miña actividade social e política.

Dende o 2008 milito no Bloque Nacionalista Galego (en Catalunya) e nas súas xuventudes Galiza Nova.

Son socio de Espazos Radiofónicos Galegos en Catalunya (ERGaC) e director do programa de radio "Barcelona Atlàntica" (Ràdio Trinitat Vella).

Porén, son socio da Plataforma pro Seleccions Catalanes dende 2010. Participo de iniciativas como Prolingua, Queremos Galego, Defensem la llengua gallega ou a Coordinadora nacional per la consulta sobre la independència.

Simpatizo coas Joventuts d'Esquerra Republicana de Catalunya (JERC).

Fago, fago e fago. Non, non é ser un ególatra. A verdade é que ás veces quérolle tanto ás cousiñas nas que vou participando que se cadra falo delas de máis; iso fala mal de min pero se cadra ben das actividades e organizacións das que tomo parte.Gustaríame facer máis: ser socio de Ómnium Cultural, A Mesa pola Normalización Lingüística ou o Centro Galego de Barcelona son cuestións pendentes, sen dúbida.

Xa me coñecedes algo máis. Se cadra algúns dos datos descoñeciádelos... Máis quedades sabendo o mesmo, en esencia. Pódese falar moito e non dicir nada. Pero agora xa non terei que buscar onde apoiarme; que reiterarme en pasaxes autobiográficos nas próximas visitas a esta bitácora. E agardo dar a cara en breves, que teño que solucionar problemas técnicos!

A miña terra

2010-01-23T18:05:00.000+01:00

A miña terra

Non son especialmente amigo daqueles que adoitan situar posesivos diante dos sustantivos. Non son manías persecutorias, máis o concepto de propiedade (tamén intelectual) xenérame, cando menos, dúbidas. Pero cando falo de Galiza falo da miña terra. Ese posesivo (incluínte e plural) é unha ferida aberta, un amor eterno; algo que non se pode explicar con palabras.

Por qué me da en pensar iso? Pois porque me dou conta de que son un privilexiado. Un afortunado de poder ter a relación que teño co meu país, coa miña terra; aínda estando lonxe. Ver nos ollos dos meus compatriotas emigrados vai moitos anos o amor pola terra é algo que che toca moi dentro. Venezuela, Francia, Suiza, Catalunya, Arxentina, México... Puntos do globo onde estiveron ou están compatriotas e familiares meus. E, aínda así, falan de licor café, augardente, recordan a vida da súa aldea con morriña e enorgullécense cando ven que un novo (como é meu caso) fálalles na lingua de Rosalía e Alfonso Daniel.

Os seus ollos énchense de bágoas ao ver que os seus compatriotas sinten o mesmo que eles; o seu sorriso é patente ao sentirse máis preto da terra. É complicada, a miña terra. Se cadra a iso chámanlle morriña.

Milleiros

2010-01-21T17:35:00.000+01:00

Milleiros

Milleiros de persoas manifestáronse hoxe en contra da política lingüística da goberno de Núñez Feijoó. É unha circunstancia nova? Realmente, non. O que realmente é novo é a tensión na protesta, a repetición no tempo; os tempos son chegados, semella dicirse a si mesmo a sociedade civil do noso país. Xa non se trata de esquerda ou dereita, de ser de aldea (ou de monte, como a algúns lles gusta autodenominarse) ou ser de cidade... É o galego, e non nos fartaremos de defender o que nos é propio (circunstancia que recoñecen abertamente a grandísima maioría de castelánfalantes).

Isto lévame a reflexionar sobre dúas grandes paradoxas da democracia. A primeira, a incidencia que debe ter na democracia liberal representativa (na que hoxe vivimos) a mobilización e participación activa da xente do común, do Pobo con maiúsculas. Non hai iniciativa privada máis noble que a participación pública. O republicanismo elabora unha concepción de cidadanía que vai máis aló do exercicio do voto; que vai máis aló do benestar cidadá. Hannah Arendt fala do "zoon politikon" aristotélico en termos de satisfacción e autorealización no exercicio cidadán da política. E penso que, eses milleiros de persoas que ateigaban a Praza do Obradoiro de Compostela, foron FELICES. É o tempo de reivindicar "outra política" baseada na participación e na soberanía popular.

Cavilo tamén noutra paradoxa do sistema. Acórdome dos Cuiña (pai e fillo), Baltar (pai e fillo) e moitas outras familias políticas do noso país que sempre empregaron o galego. Hai moita xente que pode ser obxeto de ser criticada por moitas cousas (os antes comentados sí, pero tamén moita outra xente do PSOE, do BNG e de tódalas formacións políticas) máis non por menospreciar e frenar o uso do galego. É unha paradoxa que, cando había "que botalos", a lexislación era máis boa que a que pretenden impulsar os 38 deputados do PPdeG.

E se algún deses deputados votara en contra? Milleiros de persoas estaríanlle agradecidas.

Benditos exames!

2010-01-18T23:59:00.000+01:00

Benditos exames!

Disque os estudantes somos os que mellor vivimos. Seica o noso nivel de ocio é o maior que imos ter nunca na vida e que, salvo picos de honrosa actividade (os propios exames son un exemplo) a cotío non é que fagamos moita cousa. Ou, a lo menos, iso é o que di a cultura popular que se escoita en bares, feiras e tabernas de diferentes bisbarras e áreas metropolitanas.

Eu discrepo do primeiro. O estudante, se quere selo (e non navegar en augas perigosas durante algúns anos da súa moza vida), ten que ter un mínimo de ocio, pero tamén un máximo. Ou é que nunca tivestes o típico compañeiro que chega a primeiro con ganas de comerse o mundo... e logo non pasa nin do 2º curso? Persoalmente, son dos que pensa que os que teñen ocio son os funcionarios, os nenos da primaria e aqueles que, antes de chegar aos trinta, aínda non atoparon parella. Eso sen nomear aos singles homosexuais, que (sen ánimo de alimentalo mito) son da xente que máis cartos en ocio gastan. Aínda así, non lle diría que non a ter máis ocio. Home, qué menos!

O que sí podo afirmar é que encántame a época de exames. Esa calma tensa, ese tempo perdido en mirar apuntes, ese nervosismo ao saír da aula... Todo ten a súa explicación! Na Universitat de Barcelona, dende o Nadal até comezos de Febreiro hai exames. Agora ben, se as cábalas do destino depáranche unha cita coa Deusa Fortuna... Voilà! 20 días de vacacións, os que me tocan a min. Realmente, adoro a época de exames! Iso sí, mentres me respeten as lesións, como dirían os galácticos da liga das "estrelas". E ollo, que para os estudantes unha "lesión" é presentarte á clemencia dunha nova convocatoria.

Benditos exames!!

5 críticas a Avatar

2010-01-15T18:24:00.000+01:00

5 Críticas a Avatar

____________________________________

Título: Avatar

Título orixinal: Avatar

Dirección: James Cameron

País: Estados Unidos

Ano: 2009

Duración: 150 min.

Xénero: Thriller, Aventuras, Acción, Ciencia ficción.

Calificación: Non recomendada para menores de 7 anos.

Reparto: Michelle Rodriguez, Zoe Saldana, Sam Worthington, Giovanni Ribisi, Sigourney Weaver, Laz Alonso, Wes Studi, Stephen Lang, Joel Moore, CCH Pounder, Scott Lawrence, Peter Mensah, Matt Gerald, Dileep Rao, Julene Renee, Jacob Tomuri, Noli McCool, Peter Dillon, Kevin Dorman, Dean Knowsley, Sean Anthony Moran

Espazo Web: www.avatarmovie.com

Distribuidora: 20th Century Fox

Productora: Twentieth Century-Fox Film Corporation, Lightstorm Entertainment, Giant Studios

Orzamento : 230.000.000,00 $

____________________________________________________________

Levo tempo pensando en facer un artigo sobre cinema, nomeadamente sobre a película co orzamento máis alto da historia. Como todos sabedes, trátase de Avatar, do director James Cameron. A verdade é que Avatar é unha película longa, cun guión previsíbel e que explota o belicismo para provocar a emoción de quen a visiona. As comparacións con Pocahontas son máis que evidentes (árbores, papel protagonista feminino, papel protagonista masculino, membros da tribu... e un longo etcétera). Aínda así, considero que Avatar é desas películas que non deixa a ninguén indiferente; que fan que algo se comece a mover. Malia a súa falla de guión, Avatar enceta unha nova etapa no celuloide. Avatar representa un reto.

Pero, que hai detrás dos efectos especiais? Por iso lanzo 5 críticas a Avatar.

1. CARENCIA DE GUIÓN . Xa a comentei antes, pero penso que temos que voltar sobre ela. Un guión é quen ten que vertrebrar unha película; un texto escrito sobre o cal cimentas todo o demáis. Pola contra, semella que Avatar se rexe por un storyboard moi elaborado, que centra o filme en 4 puntos clave (daquí que a película poida ser dividida en dous e que algúns cinemas opten por facer un descanso). Eses 4 puntos clave ilustran a evolución do protagonista con respecto á situación dos Navis (o pobo de Pandora, o planeta no que acontece a historia). O primeiro é a situación de escepticismo e belixerancia perante o novo lugar, e tamén perante a riqueza científica de Pandora. A segunda é unha situación mixta: colaboracionismo cos militares e descubrimento paulatino dos nativos. A terceira é a rebelión interna contra os "seus" e a última parte é a proxección de cara ao exterior desa decisión que toma o protagonista.

2. PROTAGONISTA BALEIRO. O protagonista (Jake Sully) non é o paradigma dunha grande actuación por parte do actor que o encarna (Sam Worthington). Este punto liga co anterior moi claramente: o propio Worthington ten feito papeis con máis guión con máis personalidade que Sully. Incluso o punto de nexo co que comeza a historia (a morte do irmán do protagonista e a oportunidade de Jake para ocupar o seu lugar en Pandora) é defectuoso na exposición dos feitos. Digamos, logo, que porén de baleiro é pouco aproveitado.

3. NOVO MUNDO. Cameron recrea un novo mundo, Pandora, con multitude de cousas que a moitos fans lles gustaría coñecer. Qué acontece? Tres ou catro pinceladas (inspiradas na época xurásica, e nas tribus indíxenas americanas) non son suficientes. A función dos efectos especiais (que fai pensar que esa película foi "rodada", enganando ao ollo dun xeito espectacular) quédase curta cando o espectador pide máis.

4. RITMO. Fálase de que Avatar é emocionante (seguramente é certo), pero de ben seguro que un pouco máis de ritmo (nunha película máis curta ou dividida en dúas partes) daríalle o que lle falta para ser aínda máis completa.

5. ORZAAMENTO. Demasiados ceros nestes tempos que corren, para vender xustamente a mensaxe que Cameron di vender. Curiosa, cando menos, a inversión de 230.000.000,00 $. Sí, son moitos ceros.

Formato audiovisual! ( parte 1ª)

2010-01-14T05:38:00.000+01:00

Cando os outros calan : O Videoblog (1) from Candoosoutroscalan on Vimeo.

Espero os vosos comentarios e suxerencias!!

Cinta de Cassette

2010-01-10T03:24:00.001+01:00

Cinta de cassette

Cara A.

Roi é fillo de Marisa e Xoán Carlos e naceu o 5 de Setembro de 2007 na cidade de Lugo. Os seus pais son castelánfalantes, máis ámbolos dous (ela mestra e él contable) comezaron a falarlle galego ao meniño. A primeira verba de Roi, cara mediados de 2008 foi "nai" e a segunda "Xoán". Esta familia visitaba a aldea tódolas semanas, onde se atopaban os avós de Roi. Aló, os pais de Marisa sorprendíanse do bo galego que esta falaba, malia ter sido educada concienzudamente (na casa) en castelán. Os seus pais dicían: "Nós facémolo porque queremos que chegue lonxe". E lonxe sí que chegou, o certo. Pero, paradóxicamente, aquel curso de galego que fixera para aprobar a oposición, convertíaa hoxe en profesora de galego de nenos de 4º de Primaria.

En cambio, o caso de Xoán Carlos era diferente. Xoán Carlos marchara da súa vila natal (Viveiro) con 12 anos. Ao chegar á escola (en Lugo), todo o mundo lle falou en castelán.

A principios de 2008, Xoán e Marisa preincribiron a Roi nunha Galescola. Pensaron que era o ambiente propicio onde tiña que medrar o seu fillo. E por qué? Pois básicamente porque o castelán xa o aprendía na televisión, (Roi xa dicía palabras como Sálvame ou Águila Roja cando saían anuncios no televisor) na prensa e, en definitiva, o seu entorno acabaría por convertirse, no futuro, en castelánfalante.

Cara B.

Xoán e Marisa foron votar o 1 de Abril. Cada un votou diferente, máis ningún optou por ningunha opción nacionalista. Eran xente máis ben autonomista, progresista; cunha posición acomodada que lles permitía optar polo centro-dereita ou polo centro-esquerda. O goberno cambiou, máis eles pensaron que, ao fin "todo seguiría tal e como estaba". En moitos ámbitos esta frase sería válida. Máis, para a educación do seu fillo, así sería tamén?

O Presidente do seu país anunciou trocos no sistema de educación. Souberon que Roi pasaría a facer menos asignaturas en galego. Souberon que Marisa tería que reciclarse, cando menos, para manter o seu posto de traballo, co gallo de dar máis aulas en inglés. Souberon que Xoán Carlos, contábel dun Instituto privado, pasaríaas canutas para cadrar as contas das múltiples esixencias das AMPAS e outros colectivos (de pais, sindicatos de profesores, etc) con respecto á "libre elección" da educación para os seus fillos.

Esa familia soubo que o galego corría perigo. Roi falará galego cos seus amigos? Iso segue a estar en máns de todos. Non deixemos que Feijoo rebobine outra vez a nosa cinta de cassette.

Camins (CAT)

2010-01-09T05:04:00.001+01:00

Camins

La vida són camins. Són oportunitats. La veritat és que, sincerament, crec que establir prioritats (prejudicis - judicis previs - ) no ajuda gaire a veure què serà de tu. Penso que el futur no és a les nostres mans. No, en darrera instància. Ara bé, també penso que els esforços mai són innecessaris, sempre hi ha un motiu (encara que perdut, amagat, etc) per tot allò que fem.

Sovint m'he preguntat si havia escollit la carrera correcta, si milito al partit correcte (o si hauria de militar a algun partit!), si hauria de deixar per perduda la causa gallega i involucrar-me en la lluita d'aquesta terra d'acollida, de si visc al lloc correcte...

Per a una persona de la meva edat (20 anys!), suposo que és ben normal plantejar-se com serà el futur. Ara bé, he conclòs que hauria de plantejar-me què tinc, quines coses tinc a prop meu, què no voldria perdre mai... I aquí trobaríem les persones que estimo (especialment la meva companya, nòvia i amiga, l'A. ) i, segurament, allò que em conforma com a persona. El què? La il·lusió per viure, per a conèixer nova gent, per agafar nous camins, per esforçar-me per allò en què crec...

La vida són camins, però jo estic orgullós de tot el que faig. Estic orgullós de militar al BNG. Estic orgullós de seguir sent gallec, aquí a l'emigració. Estic orgullós de sentir-me part del poble català. N'estic orgullós, també, de poder tenir amics de totes les ideologies polítiques i de moltes nacionalitats. Estic orgullós d'escriure i parlar en català. I així podria continuar amb tot allò en què hi participo.

I tots aquests camins, algun dia seran incompatibles. Potser hauré d'escollir. Però no hi ha prioritats. Les errades toca valorar-les al final del camí.

Cágome en...

2010-01-09T03:23:00.002+01:00

Cágome en...

Non podo aturar a aqueles que se obstinan en destruir a nosa lingua. Por momentos entro en fases de ira; frustración que se materializa nas verbas dos rapaces que ignoran a lingua dos seus avós. Cágome nos que, dende os poderes públicos do noso país, utilizan excusas plurilingüistas para retirar do noso ensino a lingua galega.

Cágome na defensa desa España rancia, hipócrita e cobarde que reside nas mentes e nos corazóns dos que, sabéndoo ou non, apoian o que é o noso suicidio como país, como nación. E sí, teño dereito! Porque non se trata nin de esquerdas nin de dereitas; nin de matices ideolóxicos tan só. Trátase da nosa identidade. Ou acaso non sabemos quen/qué somos?

Os antigos casteláns, aqueles que quixeran perpretrar a "doma e castración", ben orgullosos estarían dos seus cativos aprendices. Cágome no presidente do PPdeG, e nunha grande parte da súa supercalifragilisticoespialidosa (por non dicir algo peor) formación política.

Cágome e teño dereito. E non falo de leis, falo de sentimentos, dunha terra, dun pobo. Citarei autores, para non caer na simple broma escatolóxica:

"a mí, la unidad de España me suda la polla por delante y por detrás, que se metan a España en el puto culo, a ver si les explota dentro y les quedan los huevos colgando del campanario"

PEPE RUBIANES

A quen non lle goste, que se rañe. E a quen o ofenda, reciba por adiantado as desculpas! Pero na defensa do idioma, a primeira liña atópase lonxe da terra. Ou é que eu, en Barcelona, falo máis o galego que nas oficinas da Xunta, en Compostela ou Vigo? Pois seguramente!

O camiño da esquerda: O Marxismo

2010-01-05T17:23:00.001+01:00

O camiño da esquerda: O Marxismo

Karl Marx é quen pon a primeira pedra na actual tradición da esquerda transformadora. En tempos de crise do capitalismo, é evidente que a esquerda ten a responsabilidade de ofrecer alternativas a aqueles (os do pensamento neoliberal) que tras afundir o sistema económico que eles mesmos montaron eluden asumir todo tipo de responsabilidades (nen políticas nen xurídicas). É por iso que levo tempo dándolle voltas as análises que tira Marx ao respecto da realidade social do seu tempo. Os teóricos socialdemócratas (Bauer, Kautsky e outros máis contemporáneos) insisten na súa base marxista, máis posteriormente non só renegan das súas conclusións senón tamén das súas análises previas. E penso que as análises previas son as que compre recuperar e adaptar (que non trocar ou desvirtuar) para facelas útiles para os tempos nos que vivimos.

Loita de clases

"A história de todas as sociedades que existírom até os nossos dias tem sido a história das luitas de classes. Homem livre e escravo, patrício e plebeu, senhor e servo, mestre de corporaçom e oficial, numha palavra, opressores e oprimidos, em constante oposiçom, tenhem vivido numha guerra ininterrupta, ora franca, ora disfarçada; umha guerra que terminou sempre, ou por umha transformaçom revolucionária da sociedade inteira, ou pola destruiçom das suas classes em luita.

Nas primeiras épocas históricas, verificamos, quase por toda a parte, umha completa divisom da sociedade em classes distintas, umha escala graduada de condiçons sociais. Na Roma antiga encontramos patrícios, cavaleiros, plebeus, escravos; na Idade Média, senhores feudais, vassalos, mestres, oficiais e servos; e, em cada umha destas classes, gradaçons especiais.

A sociedade burguesa moderna, que brotou das ruínas da sociedade feudal, nom aboliu os antagonismos de classes. Nom fijo senom substituir velhas classes, velhas condiçons de opressom, velhas formas de luita por outras novas.

Entretanto, a nossa época, a época da burguesia, caracteriza-se por ter simplificado os antagonismos de classes. A sociedade divide-se cada vez mais em dous vastos campos opostos, em duas grandes classes diametralmente opostas: a burguesia e o proletariado."

MARX, K. e ENGELS. Fr. O manifesto comunista . Normativa lingüística da AGAL. Tirado de: AQUÍ

Marx, como podemos ver na cita anterior, fala da historia como unha guerra continuada entre as clases sociais. Nomeadamente, entre dúas clases (que hoxe en día corresponderíase co que entendemos por burguesía e proletariado). Porén, afirma que na súa época (na do dominio da burguesía), as diferencias agudízanse e créanse dúas clases totalmente antagónicas e cada vez máis diferenciadas.

Esa última análise, no ano 2010, sería a mostra de que Marx se trabucaba. Aínda así, Marx non podía esperar que os liberais intrumentalizaran o benestar do proletariado (o Welfare State) para despolarizar as clases sociais existentes. Isto é; o obreiro de hoxe en día segue á ser obreiro pero non quere revoltarse contra o patrón, quere somentes chegar a ser (algún día) patrón. Ou, simplemente, ser recoñecido e posuír o mesmo que o patrón. E para iso aplica unha boa dose de traballo (se cadra máis disciplinado) ás ordes do primeiro. Todo un negocio!

En base a estes axiomas ten funcionado o sistema produtivo nos últimos 80 anos: un incremento paulatino da capacidade disuasoria por parte do empresario con respecto ao obreiro. Todo isto acompañado da despolitización social e do abaratamento do emprego, por exemplo.

Análises complementarias

Moitos autores teñen revisado a Marx: Lenin, Trotsky e Mao cóntanse entre os máis famosos pola súa relevancia no eido político. Aínda así, coido que existen numerosas reflexións moi interesantes que quedan recluídas no ámbito da Ciencia Política (Althusser, Marcuse, Adorno e, sobre todo, Gramsci) que seguramente virían a marcar a segunda fase "de análise" con respecto á visión das clases sociais de Marx. Prescindindo do camiño que marca Marx (e sobre todo Engels) para conseguir o triunfo dos obreiros sobre a clase dominante.

Gramsci propón algo moi interesante, que vai máis aló da teoría da revolución marxista-leninista. Gramsci fala de hexemonía. Así, Gramsci fala de que o bloque popular debe aspirar a ter unha hexemonía social. Que é o bloque popular? Pois é a conxunción da pequena burguesía - artesáns e pequenos comerciantes -, os labregos (detalle interesante dende un punto de vista galego) e, finalmente, o proletariado.

É realmente, na actualidade, unha maioría social a conxunción de proletariado, pequena burguesía e dos labregos? Iso depende, evidentemente, da definición de proletariado que fagamos.

Segundo o DRAG: _____________________________________________________________________

proletario -aadx. 1. Relativo ós proletarios ou ó proletariado. Clases proletarias. // s. 2. Persoa que vive do seu salario e que non posúe medios de producción propios. Un barrio de proletarios. u CF. obreiro.

Buscado AQUÍ

__________________________________________________________________________________________________

Coido que queda claro, logo, que o bloque popular é unha maioría social e, polo tanto, unha maioría social (a grande burguesía) é a dominante do sistema económico, financieiro e político dos sistemas liberais. Ata aí non hai matices, coido que, dende unha perspectiva de esquerdas (de calquera espectro) podemos concordar.

Agora ben, quedarían cuestións claves por definir:

Qué papel debe xogar o Estado de Dereito nunha sociedade socialista?
Cómo conxuga a democracia nun sistema socialista?
Onde se fixaría o nivel de convivencia entre a liberdade da iniciativa privada e a igualdade entre os cidadáns?
Sería mellor un sistema de redistribución económica puro ou en base a méritos individuais?

E, por suposto:

Qué sistema político e económico propón a esquerda?

Aínda así, dende estas premisas de análise socialque realizan Marx e Gramsci, certamente combinadas dun xeito un tanto heteroxéneo, podemos chegar a un consenso, penso eu, bastante aceptábel para o conxunto da esquerda sociolóxica.

A estratexia e o BNG (II)

2009-12-22T17:37:00.001+01:00

A estratexia e o BNG

Link directo para ver en PDF:

LIGAZÓN DIRECTA AO ARTIGO EN PDF

Ligazón directa para ver en Google Docs:

LIGAZÓN A GOOGLE DOCS

Esta versión introduce algunhas correccións ao texto publicado no blog. Porén caibe a posibilidade de que continúe a miña análise dende o final deste texto.